به گزارش فرارو به نقل از نشریه آتلانتیک، هنوز زمان زیادی از معرفی ابزار جدید اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، برای «خفهکردن اقتصادی» ایران نگذشته بود که دلیل تردید واشنگتن برای استفاده کامل از آن آشکار شد.
بسنت گفت تحریمهای ثانویه علیه هر کشور، فرد یا نهادی که با ایران همکاری کند، آماده اجراست؛ اما هنگامی که از او درباره مهمترین حامیان اقتصادی تهران پرسیدند، نامی از چین و روسیه به میان نیاورد. این احتیاط، بهویژه درباره چین، معنادار است؛ کشوری که یکی از اصلیترین شرکای اقتصادی ایران به شمار میرود و رویارویی مستقیم با آن میتواند برای واشنگتن هزینههای گستردهای داشته باشد. تحریمهای ثانویه و هراس واشنگتن
به همین دلیل، از بسنت پرسیدند اگر تحریمهای ثانویه تا این اندازه قدرتمند هستند، چرا آمریکا فعلاً فقط تهدید میکند؟ این پرسش پس از آن مطرح شد که دونالد ترامپ هشدار داده بود ایران در صورت نپذیرفتن خواستههای واشنگتن، با «جنگ اقتصادی در مقیاسی بیسابقه» روبهرو خواهد شد.
بسنت در پاسخ گفت: «چرا باید بخواهم نظام مالی جهانی را منفجر کنم؟»
او توضیح داد که واشنگتن ابتدا به کشورها و نهادهای مرتبط فرصت میدهد رفتار خود را اصلاح کنند و سپس، در صورت لزوم، فشار اصلی را وارد خواهد کرد. به گفته او، این مهلت کوتاه خواهد بود و آمریکا در استفاده از تحریمهای ثانویه جدی است.
با این حال، آمریکا بارها قدرت خود را به رخ کشیده و با لحنی تند و تهدیدآمیز درباره دامنه توان نظامی و مالیاش سخن گفته است؛ اما در لحظه تصمیم، از استفاده کامل از این ابزارها عقبنشینی کرده است.
تهدید ترامپ برای نابود کردن ایران «بهعنوان یک تمدن» را به یاد بیاورید. شاید چنین تهدیدهایی با هدف ترساندن تهران و ایجاد بازدارندگی مطرح میشوند، اما هنگامی که به اقدام عملی منجر نمیشوند، نتیجه دیگری نیز دارند: آشکار کردن محدودیتهای آمریکا. …
