زیستن در ساحت اجتماعی، نیازمند برخی از بایدها و نبایدهاست که ما به آنها آداب و شخصیت اجتماعی میگوییم. البته رعایتنکردن این آداب، کار راحتی است. بهخاطر همین ممکن است بخشی از جامعه، آنها را بهراحتی زیر پا بگذارند. چیزی که نیاز به زحمت دارد، پایبندی به این آداب است. مابین درآمد و ثروت شخصی شما و جایگاه اجتماعیتان و این آدابها و شخصیتها نیز البته نسبت مستقیم وجود ندارد. از آنجا که به قول معروف، غالبا عقلها به چشمهاست، تصور میکنیم که هرکسی ثروت و درآمد و جایگاه اجتماعی بالاتری داشته باشد، حتما باید مبادی آداب باشد و شخصیت اجتماعی خوبی هم داشته باشد، اما همیشه هم اینطور نیست.
از مسئولیتهای سنگین خانوادهها، این است که این موارد را بهصورت پروسهای و فرایندی به فرزندان منتقل کنند؛ چراکه درصورت عدمانتقال آن، نخستین چیزی که در سطح جامعه درباره این افراد گفته میشود، آن است که خانوادههایشان کمکاری کردهاند. در واقع شمایید که زیر سؤال خواهید رفت و فرزندتان بهعنوان معلول این کمکاری شناخته خواهد شد، نه علت آن.
نکته خاصتر هم آن است که اگر شما عدمرعایت آداب اجتماعی و شخصیت اجتماعی را از افراد سطح پایین و با درآمد و ثروت پایین مشاهده کنید، شاید چندان جا نخورید، اما مشاهدهشان از افراد پردرآمدتر و طبقات بالاتر جامعه، بیشتر توی ذوق میزند. چنین افرادی به قول سعدی، «بدخوی در دستِ دشمنی گرفتار است که هر کجا رود از چنگِ عقوبتِ او خلاص نیابد»؛ یعنی که هر جا بروند و هرقدر که ظاهر را عوض کنند، باز هم در رنج و عذاب خواهند بود و برند شخصی شایستهای نزد دیگران نخواهند داشت... کد خبر 1062303
