پرسش مهم اما این است که چطور شد سوریهای که بیش از 4 دهه در فهرست تروریستی آمریکا حضور داشت از این فهرست خارج شد؟ سوریه یکی از چهار کشوری بود که در فهرست وزارت امور خارجه به همراه کوبا، ایران و کرهشمالی قرار داشت. این نامگذاری که در سال ۱۹۷۹ به سوریه تحمیل شد، محدودیتهایی را بر کمکهای خارجی ایالات متحده، فروش دفاعی و صادرات برخی کالاهای دو منظوره اعمال میکرد. «کیمبرلیهالکت»، خبرنگار الجزیره، میگوید این اقدام ایالات متحده به پنج دهه انزوای سوریه پایان میدهد. او گفت: «این اقدام یک مشروعیت بینالمللی ایجاد میکند که دولت الشرع به دنبال آن بوده است. همچنین راه را برای سرمایهگذاری تجاری، نه تنها به شکل کمک مالی ایالات متحده، بلکه همچنین فروش تجهیزات دفاعی هموار میکند.» او افزود: «از نظر استراتژیک، هدف دیگری برای ایالات متحده در تمام این موارد وجود دارد: تلاش برای دور کردن سوریه از سایه متحدانی همچون ایران و روسیه و پایان دادن به وضعیت منفوری که سوریه قبلا در آن قرار داشت.»
خروج رسمی سوریه از فهرست «دولتهای حامی تروریسم» نشاندهنده یک چرخش استراتژیک در الگوی رفتاری واشنگتن در قبال کشورهای خاورمیانه است. این اقدام یک مانور دیپلماتیک نبود، بلکه به نوعی تشویق شورشیان سابق و حرکت دادنشان در راستای بازتعریف دکترین امنیتی دمشق بود. این روند در قاموس واشنگتن البته مشروط به تحقق دو هدف است: یکی، قطع کامل ارتباط دمشق با گروههای شبهنظامی و خروج از محورهای نیابتی؛ دوم، سیگنال واشنگتن است مبنی بر اینکه در صورت اصلاحات بنیادین و تغییر در جهتگیریهای منطقهای و امنیتی امکان ارائه امتیازهای اقتصادی و سیاسی میسر است.
در عین حال، خروج سوریه از این فهرست، تحرک اقتصادی دمشق را افزایش داده و راههای ادغام آن در سیستم بانکی جهانی را هموار میکند. افزون بر این، حذف تحریمهای سوریه راه را برای حضور سرمایههای کشورهای حوزه خلیجفارس و کارتلهای غربی باز میکند. این تغییر، رقبا را در بازسازی ساختارهای اقتصادی و امنیتی سوریه فعالتر میسازد؛ موضوعی که شعاع نفوذ تاریخی ایران در شام را به شدت چالشپذیر میکند. البته چرخش سریع حاکمیت جدید سوریه به سمت جذب سرمایهگذاری غربی و عربی، این واقعیت را آشکار ساخت که وابستگی به متحدان در غیاب یک اقتصاد قوی، میتواند در بزنگاههای مهم به سرعت از هم بگسلد. دولت الشرع با عبور به عرصه «عملگرایی» نشان داد که تا زمانی که اقتصاد قوی نداشته باشد، در عرصه سیاست سخنی برای گفتن نخواهد داشت. راه سوم ایران در خاورمیانه
این مطلب برایم مفید است 0 نفر این مطلب را پسندیده اند کپی شد
