به خاطر بشرا سادات

خبر کوتاه بود. یک متن چند سطری و اعلام مراسم بزرگداشت بشرا خانم. روی سایت که گذاشتم اما خوب بازدید خورد. آنقدر این خبر برایم مهم بود که تا لحظه آخری که پای سایت بودم، بازدیدش را نگاه می‌کردم تا ببینم چه تعداد شده است و آمار که بالا می‌رفت یعنی امروز جمعیت مشتاق و قدرشناسی قرار است خودشان را به مسجد دانشگاه شریف برسانند. از اتوبوس هم که پیاده شدم، خانم‌ هایی که پیاده‌راه دانشگاه را به سمت مسجد می‌ رفتند، باز هم داشتند گواهی می‌ دادند که قرار است مراسمی درخور، برای دردانه رهبر شهید برگزار شود. هنوز یک ربعی به شروع رسمی مراسم مانده بود که خودم را توی حیاط پیدا کردم. حیاطی که شب‌ های محرم و فاطمیه را آورد و گذاشت جلوی دیدگان ذهنم. روزهای عاشورایی که شال و کلاه می‌ کردم تا خودم را به نماز ظهر برسانم و از قافله بچه‌ های شریف عقب نمانم و حالا بعد از یک سال وقفه، باز پایم رسیده بود به این حیاطی که همه‌اش مِهر است و محبت از بس که خادمان هیات الزهرا(س) خودشان مِهر هستند و عاطفه. چهره‌ های بیشترشان هم برایم آشناست. هنوز پایم به داخل صحن مسجد نرسیده که دو تا از دوستانم را می‌ بینم. آنها هم آمده‌ اند اینجا تا از دلدادگی و ارادت مردم به آقای شهید و دخترشان بنویسند.

 

جمعیت کیپ تا کیپ طبقه اول را پر کرده اند. پله‌ ها را گرفتم و بالا رفتم. گوشه‌ ای دنج پیدا کردم. به اندازه چند خط با خانمی که داشت برای بشرا سادات زیارت عاشورا می‌ خواند صحبت کردم. چند دقیقه بعد اما جمعیت طبقه بالا را هم پر کرد. من قرار نبود یک جا بنشینم و به سخنان مهمانان گوش بدهم. من دلم می خواست میان مردم بچرخم. ببینم‌شان و بعد روایت‌شان کنم. تار و پود جمعیت که متراکم‌تر می‌ شد دیگر قدم زدن میان‌شان چاره‌ی کار نبود. باید خودم را به حیاط می‌ رساندم. هر کسی گوشه‌ ای برای خودش پیدا کرده و نشسته بود. حاج خانمی گوشش را سپرده بود به صدای دخترش که برایش خاطرات بشرا خانم را از روی بروشوری که بچه‌ های مسجد تهیه کرده بودند، بخواند. دیگری سرش را چسبانده بود به دیوار و اشک روی گونه‌هایش سُر می خورد. جوانی از روی سکویی که نشسته بود بلند می‌ شد تا دنیادیده‌ای … …