این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
به گزارش هممیهن آنلاین، علی اصغر زرگر در گفت وگو با خبرنگار شفقنا آینده در پاسخ به این سوال که با توجه به تحولات اخیر در منطقه تنگه هرمز و تنشهای فزاینده میان تهران و واشنگتن، به نظر میرسد ایالات متحده در حال تغییر پارادایم از «گزینه نظامی» به سمت «تشدید محاصره اقتصادی» است. چرا واشنگتن این مسیر را برگزیده و پیامدهای این استراتژی چیست؟ آیا ایران قادر به خنثیسازی محاصره دریایی و فشارهای تحریمی خواهد بود و یا این روند در نهایت به تقابل نظامی منجر خواهد شد؟ اظهار داشت: به نظر میرسد ایالات متحده از دستیابی به اهداف حداکثری خود شامل توقف کامل غنیسازی هستهای، تغییر بنیادین رفتار حاکمیتی ایران و پایان دادن به حمایتهای منطقهای تهران از جریانهای همسو (در لبنان، عراق و یمن) که ظاهراً در ابتدای تنشها مدنظر داشت، عقبنشینی کرده است. ناکامی در تحقق این اهداف از طریق تهدیدات نظامی مستقیم، واشنگتن را بر آن داشته است تا با اتخاذ سیاست «محاصره اقتصادی» و تشدید محدودیتهای بانکی، پولی و ترانزیتی، ایران را به تغییر محاسبات راهبردی و بازگشت به میز مذاکره ترغیب کند. این سیاست «فشار خزنده» که شامل محدودسازی تجارت نفت، پتروشیمی و سایر مبادلات تجاری است، در نهایت به میزان همکاری بازیگران منطقهای و بینالمللی (از جمله چین، روسیه، عراق و پاکستان) با این رژیم تحریمی بستگی دارد. اگرچه به دلیل وسعت و ظرفیتهای اقتصادی ایران، آسیبهای این سیاست در کوتاهمدت ممکن است محدود باشد، اما در بلندمدت فشار بر شاخصهای کلان اقتصادی و قیمتها اجتنابناپذیر است.وی افزود: در مقابل، جمهوری اسلامی ایران نیز ابزارهای واکنش متناسبی در اختیار دارد. با توجه به اینکه ایالات متحده از درگیری نظامی فراگیر که با پاسخ قاطع ایران مواجه خواهد شد اجتناب میکند، تهران میتواند با تکیه بر قابلیتهای بازدارندگی نظامی خود، هزینههای استراتژیک این محاصره را برای غرب افزایش دهد. اقداماتی نظیر ایجاد محدودیت در عبور و مرور از تنگه هرمز که منجر به جهش قیمت انرژی در بازارهای جهانی شود، میتواند فشار اقتصادی شدیدی بر اقتصاد ایالات متحده (بهویژه در آستانه دورههای انتخاباتی) وارد کرده و دولت آمریکا را به سوی بازبینی سیاستهای خود و پذیرش تفاهمی جدید سوق دهد. …
