آیتالله سیدمحمود طالقانی، مفسر قرآن، فقیه و سیاستمدار ایرانی از درخشانترین چهرههای تاریخ ایران است. شخصیتی کاریزماتیک داشت و پیوندی استوار با مردم و در برابر استبداد پهلوی ایستادگی کرد و طعم زندان را چشید و در فرصت کوتاهی که پس از پیروزی انقلاب ۵۷ داشت، در قامت نماینده ملت در خبرگان قانون اساسی کوشید تا در توزیع قدرت در نظام جمهوری اسلامی، شوراها را در کانون اصلی قرار دهد و از این راه حاکمیت ملت بر سرنوشت خویش را ممکن و میسر کند.
اندیشه طالقانی در ابعاد مختلف هنوز ارزش مطالعه و بررسی را دارد.
او عالمی دینی بود اما اندیشه دینی او از جنسی دیگر بود. او اساسا دین را به گونهای دیگر و متفاوت از غالب علمای دینی میدید و تعصب صنفی و مذهبی و دینی نداشت و نجات را منحصر در دین یا دینی خاص نمیدید و به عمل شایسته بیش از باور به این یا آن دین بها میداد و رهیافت عقل فطری را هم معذّر و نجاتبخشی میشمرد و رستگاری و نجات را از قلمرو ادیان هم فراتر برد.
طالقانی در تفسیر آیه الَّذِينَ آمَنُوا وَالَّذِينَ هَادُوا وَالنَّصَارَىٰ وَالصَّابِئِينَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ(بقره/62) مي گويد این چهار آیین اسلام، یهود، نصرانی، صابئی که در آیه ذکر شده نمونه کامل مذاهب حقه یا معروف است که در شرق میانه و مهد پرورش پیامبران ظاهر گشته، در محیط دعوت و پرورش اینهاست که بیشتر نفوس مستعده می توانند به یگانگی مبدء و عالم آخرت ایمان آرند و عمل صالح را به خوبی تشخیص دهند و گرنه مقصود آیه کلی و عمومی است و مخصوص به پیروان این ادیان نیست. نکته باریکی که طالقانی در تفسیر این آیه به آن اشاره میکند این است که اهل کتاب بودن راه انحصاری نجات نیست چرا که صابئان اهل کتاب نیستند و اساسا ذکر این ادیان از باب نمونههایی ست که در خاورمیانه شناخته شده بودند و مقصود آیه، کلی ست و نه انحصار نجات در این ادیان.
در این جا طالقانی از آیه 122 نساء کمک می گیرد تا نجات را از انحصار چهار یا پنج دینی که در قرآن نامشان برده شده است نیز بیرون برد.
آیه چنین می گوید: …
