در شرایطی که بخشی از تولیدات رسمی سازمان صداوسیما نتوانستهاند جایگاه سابق خود را نزد مخاطب حفظ کنند، برخی آثاری که در خارج از ساختار رسمی سازمان صداوسیما تولید شده سهم قابل توجهی از مخاطبان تلویزیون را به خود اختصاص دادهاند.
این روند، بهویژه در ماههای اخیر، نقش مجموعههایی مانند سازمان هنری رسانهای اوج را از یک تولیدکننده صرف فراتر برده و به تدریج معادله تولید و جذب مخاطب در تلویزیون را تحت تأثیر قرار داده است.
«به وقت ایران» نمونه روشن این وضعیت است. برنامهای که از زمان جنگ رمضان روی آنتن آمده و با وجود گذشت ماهها، همچنان در میان پربینندهترین برنامههای تلویزیون قرار دارد و توانسته حدود شش ماه جایگاه خود را در صدر جدول مخاطبان رسانه ملی حفظ کند.
این وضعیت البته محدود به یک برنامه نیست. «رویای نیمهشب» که این شب ها از شبکه سه روی آنتن میرود، در تلوبیون از مرز دو میلیون بازدید عبور کرده و «سرو سپید سرخ» نیز که قسمت چهارم آن امشب از شبکه یک پخش میشود، در میان آثار مورد توجه مخاطبان قرار گرفته است. نقطه اشتراک این آثار، بیش از آنکه شبکه پخشکننده باشد، سازنده و سرمایهگذار بیرونی آنهاست.
تلویزیون در ظاهر همچنان یک سازمان واحد با شبکههای متعدد است، اما در عمل بخشی از بار تولید آثار مخاطبدار آن را مجموعههایی بیرون از ساختار رسمی سازمان به دوش میکشند. اگر روزگاری شبکهها خودشان موتور تولید و تأمین محتوای تلویزیون بودند، امروز بخشی از این موتور به نهادهایی منتقل شده که هم توان تولید دارند، هم امکان تأمین مالی و هم شناختی جدیتر از ذائقه مخاطب.
سازمان هنری رسانه ای اوج را از این منظر میتوان نمونهای از شکلگیری یک «بازوی رسانهای» دانست، مجموعهای که تولید میکند، پروژه تعریف میکند و در نهایت بخش قابل توجهی از آنتن تلویزیون را با آثاری پر میکند که توانستهاند مخاطب را با خود همراه کنند.
این اتفاق برای سازمان صداوسیما بیش از آنکه یک موفقیت ساده باشد، باید یک سؤال جدی ایجاد کند، چرا تلویزیونی که خود صاحب آنتن، شبکه و زیرساخت رسانهای است، برای حفظ مخاطب خود تا این اندازه به بیرون از ساختار تولیدیاش نیاز پیدا کرده است؟
در تلویزیون امروز، هرکس بتواند مخاطب را برگرداند، عملاً بخشی از قدرت رسانهای را در اختیار گرفته است. کد خبر 1063568
