این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
محمدعلی امانی؛ دبیرکل حزب مؤتلفه اسلامی / نباید فراموش کرد که ما کماکان در دوران جنگ قرار داریم. جنگ، آزمونی وجودی است که در آن، مرزهای داخلی و خارجی تحت بیشترین فشار قرار میگیرند. در چنین شرایطی، پرسش بنیادین این است: آیا میتوان میان نقد دلسوزانه و منصفانه عملکرد دولت و تلاش برای تخریب آن تفکیک قائل شد؟ پاسخ به این پرسش، نه یک تعارف سیاسی، بلکه یک ضرورت استراتژیک برای بقای ملی است.تخریب مغرضانه دولت در زمان جنگ، بزرگترین هدیه استراتژیک به دشمن است. وقتی دولتی تحت فشارِ یک جنگِ همهجانبه است، هرگونه تلاشی برای مشروعیتزدایی و تخریب آن بر اساس انگیزههای سیاسی، به طور خودکار به «تضعیف تابآوری کشور» منجر میشود. دشمن تنها به قدرت نظامی ما نگاه نمیکند؛ دشمن به «انسجام داخلی» ما مینگرد. اگر دشمن احساس کند که بدنه اجتماعی و انسجام ملی در حال فروریختن است، انگیزه خود را برای تشدید فشار (نظامی، اقتصادی و روانی) چندبرابر میکند. بنابراین، تخریبِ دولت در حین جنگ، نه یک کنشِ سیاسی رادیکال، بلکه یک «خبط بزرگ» است که میتواند به فروپاشی «دولت-ملت» بینجامد.
با این حال، این به معنای سکوت مطلق یا چشمپوشی از خطاهای مدیریتی و اجرایی نیست. تفاوت میان «نقد منصفانه و دلسوزانه» و «تخریبگری سیاسی» … …
