پیش از آنکه موبایل، کنسول بازی و شبکههای اجتماعی بخش بزرگی از اوقات فراغت کودکان را به خود اختصاص دهند، کوچههای تهران پر از هیاهوی بچههایی بود که با سادهترین وسایل برای خودشان سرگرمی میساختند. از الکدولک و هفتسنگ گرفته تا گرگم به هوا، وسطی، قایمباشک و تیلهبازی، هر کوچه میتوانست یک زمین بازی باشد و هر وسیله سادهای بهانهای برای ساعتها رقابت و خنده. بازیهای محلههای قدیمی تهران فقط سرگرمی نبودند؛ بخشی از خاطرات جمعی و فرهنگ اجتماعی نسلی بودند که کودکی را در کنار دوستان و همسایهها تجربه میکرد. از کوچه تا پشتبام؛ تهران قدیم چگونه بازی میکرد؟
در تهران قدیم، بسیاری از بازیهای کودکان به امکانات خاصی نیاز نداشتند. چند تکه سنگ، یک توپ، چند تیله یا حتی یک تکه چوب کافی بود تا بازی شروع شود. بچهها معمولاً در کوچه، حیاط خانهها یا فضاهای خالی محله جمع میشدند و خودشان قوانین بازی را اجرا و گاهی حتی تغییر میدادند.
هفتسنگ یکی از شناختهشدهترین بازیها بود؛ بازیای که علاوه بر سرعت و دقت، همکاری گروهی را هم میطلبید. بچهها چند سنگ را روی هم میچیدند و با توپ تلاش میکردند آنها را بریزند و دوباره پیش از برخورد توپ با بازیکنان، سنگها را روی هم قرار دهند.
الکدولک هم از بازیهای پرهیجان بود. یک چوب کوچک و یک چوب بزرگ، تمام ابزار مورد نیاز بودند؛ اما همین بازی ساده میتوانست رقابتی جدی میان بچههای یک محله ایجاد کند. گرگم به هوا و قایمباشک؛ بازیهایی بدون وسیله
برخی بازیهای قدیمی حتی به وسیلهای هم احتیاج نداشتند. گرگم به هوا یکی از بازیهایی بود که کودکان را به دویدن و پیدا کردن جای امن وادار میکرد. در قایمباشک نیز کوچه، حیاط، پلهها و گوشههای خانه به بخشی از زمین بازی تبدیل میشدند.
وسطی هم از محبوبترین بازیهای گروهی بود؛ بازیای که سرعت عمل، فرار از توپ و همکاری میان اعضای گروه را به چالش میکشید.
تیلهبازی؛ رقابتی کوچک با دنیایی از هیجان
برای بسیاری از کودکان نسلهای قدیم، تیلهها فقط چند گوی کوچک شیشهای نبودند؛ گاهی ارزشمندترین دارایی دوران کودکی محسوب میشدند. تیلهبازی معمولاً در کوچههای خاکی یا زمینهای مناسب انجام میشد و مهارت بازیکن در نشانهگیری اهمیت زیادی داشت. چرا این بازیها فراموش شدند؟
تغییر سبک زندگی، آپارتماننشینی، کاهش فضای بازی در محلهها و البته ورود فناوریهای جدید باعث شد بسیاری از این بازیها کمکم از زندگی روزمره کودکان کنار بروند. با این حال، نام بازیهایی مانند هفتسنگ، الکدولک، وسطی و تیلهبازی هنوز برای بسیاری از متولدان نسلهای گذشته یادآور کوچههایی است که صدای خنده بچهها تا غروب در آنها میپیچید.
شاید مهمترین تفاوت کودکی آن روزها با امروز همین باشد؛ برای بازی کردن، چیزی جز چند دوست، یک کوچه و کمی خیالپردازی لازم نبود. حتما بخوانید: اصول صحیح نوشیدن آب در فصل گرما؛ جرعهجرعه بنوشید پف و تیرگی زیر چشم؛ دلایل و راهکارهای ساده برای داشتن چشمهایی شاداب قیمت ارز امروز ۲۸ مرداد؛ دلار و یورو چند شد؟

































![بازآفرینی مدرن گیمبوی ادونس توسط ایانئو؛ سختافزاری که نینتندو هرگز نساختدر حالی که نینتندو ترجیح داده میراث گیمبوی ادونس را صرفاً از طریق شبیهسازهای نرمافزاری در سرویس «سوییچ آنلاین» زنده نگه دارد، شرکت ایانئو مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. این سازنده مطرح کنسولهای دستی، با حفظ طراحی افقی و ارگونومیک نسخه اصلی، تمام بخشهای سختافزاری آن را برای بازیکنان امروزی بهروزرسانی کرده است. این اقدام نشاندهنده بلوغ بازار کنسولهای رترو (Retro Gaming) و تبدیل شدن آن از یک سرگرمی حاشیهای به یک صنعت جدی است. سختافزار مدرن در لباسی آشنا کنسول Konkr Pocket Advance در نگاه اول کاملاً یادآور نسخه اصلی گیمبوی ادونس است، اما در زیر پوسته خود تغییرات بزرگی را جای داده است: نمایشگر باکیفیت: یک پنل ۳.۵ اینچی با رزولوشن ۶۴۰ در ۹۶۰ پیکسل که وضوحی بهمراتب بالاتر از نسخه اصلی نینتندو ارائه میدهد. کنترلهای کاملتر: اضافه شدن کلیدهای چهارگانه ABXY، دکمههای شانه (Shoulder Buttons) اضافی و دکمههای منو برای سازگاری با بازیهای متنوعتر. اتصالات امروزی: درگاه USB-C، پشتیبانی از کارت حافظه microSD، بلوتوث، وایفای، جک ۳.۵ میلیمتری صدا و کلید چرخشی فیزیکی برای تنظیم صدا. [تصویر: کنسول جدید Konkr Pocket Advance با طراحی نوستالژیک و رنگبندی الهامگرفته از نسخههای کلاسیک] این دستگاه ابتدا در دو رنگ عرضه خواهد شد؛ یکی سرمهای (الهامگرفته از نسخه Indigo) و دیگری نارنجی مرجانی (یادآور نسخه خاص Spice Orange که پیشتر تنها در ژاپن عرضه شده بود). ایانئو اعلام کرده است که این محصول را تا اواخر سال جاری میلادی و با توزیع گستردهتر نسبت به محصولات قبلی خود روانه بازار خواهد کرد. فرصتطلبی از محافظهکاری نینتندو موفقیت بازیهای کلاسیکی مانند Advance Wars، Metroid Fusion، Pokémon FireRed و The Legend of Zelda: The Minish Cap نشان میدهد که این آثار هنوز پس از دو دهه مخاطبان خاص خود را دارند. با این حال، نینتندو تمایلی به تولید سختافزار رترو اختصاصی نشان نداده و این فرصت را برای شرکتهایی مثل ایانئو، امبرنیک (Anbernic) و رتروید (Retroid) باز گذاشته است. [تصویر: بازیهای کلاسیک گیمبوی ادونس و پتانسیل اجرای آنها روی سختافزارهای مدرن] کاربران امروز دیگر تنها به دنبال زنده کردن حس نوستالژی نیستند؛ آنها نمایشگرهای شفافتر، باتریهای قابل شارژ، اتصال بیسیم و ارگونومی مناسب میخواهند. ایانئو با درک این نیاز، محصولی را ارائه داده که پل ارتباطی میان گذشته و حال است.](/news/u/2026-08-02/tosebrand-tgdnx.jpg)

















































































