به اعتقاد من، تغییر در نظم اقتصادی جهان یک تحول واقعی و ساختاری است و نمیتوان آن را صرفاً واکنشی سیاسی به شرایط موجود دانست.
البته این به معنای آن نیست که نظم اقتصادی جدیدی بهطور کامل جای نظم قبلی را گرفته است؛ بلکه جهان در حال عبور تدریجی از یک ساختار عمدتاً تکقطبی به سمت نظامی چندلایه و چندقطبی است که در آن قدرت اقتصادی میان بازیگران بیشتری توزیع شده است.
در گذشته، ایالات متحده و مجموعه کشورهای غربی سهم بسیار بزرگی از اقتصاد، تجارت، فناوری، نظام مالی و نهادهای تصمیمساز جهانی را در اختیار داشتند. اما در دو دهه اخیر، ظهور و رشد قدرتهایی مانند چین و هند، تقویت اقتصادهای نوظهور، گسترش نقش کشورهای آسیایی و تغییر سهم مناطق مختلف در تولید و تجارت جهانی، این موازنه را بهتدریج تغییر داده است.
امروز چین فقط یک تولیدکننده بزرگ نیست؛ در تجارت، فناوری، سرمایهگذاری، زیرساخت و زنجیرههای تأمین جهانی نیز نقش بسیار مهمی دارد. هند نیز با سرعت قابل توجهی در حال افزایش وزن اقتصادی خود است و کشورهای دیگری در آسیا، خاورمیانه و سایر مناطق نیز تلاش میکنند سهم بیشتری از اقتصاد جهانی به دست آورند.
از سوی دیگر، شکلگیری و گسترش ترتیباتی مانند بریکس و افزایش همکاریهای منطقهای و اقتصادی میان کشورهای غیرغربی نیز نشان میدهد که کشورهای مختلف به دنبال افزایش قدرت انتخاب و کاهش آسیبپذیری خود در برابر یک مرکز قدرت واحد هستند.
بنابراین، بنده اعتقاد دارم که مسئله فقط «ظهور یک قدرت جدید» نیست؛ بلکه شاهد توزیع مجدد قدرت اقتصادی در جهان هستیم.
با این حال، نباید تصور کنیم که آمریکا یا اروپا به سرعت جایگاه خود را از دست خواهند داد!! ایالات متحده همچنان یکی از مهمترین مراکز سرمایه، فناوری، نوآوری و قدرت مالی جهان است و اروپا نیز همچنان یکی از قطبهای بزرگ اقتصادی و تجاری محسوب میشود. …
