اگر امروز پرستار، بهورز و نیروی متخصص بهداشت دیگر انگیزه ماندن نداشته باشد، فردا چه کسی قرار است سلامت مردم را تضمین کند؟ این یک سؤال تشریفاتی نیست؛ یک هشدار جدی است.
مسئله کارکنان نظام سلامت دیگر فقط «معوقات» نیست. بله، معوقات باید فوری، کامل و بدون تأخیر پرداخت شود؛ اما پرداخت معوقات، اگر با اصلاح ریشهای نظام پرداخت همراه نباشد، فقط یک مُسکن موقت است.
مسئله اصلی، تبعیض و نابرابری در نظام پرداخت است
امروز پرستاری که شب و روز کنار بیمار ایستاده، بهورزی که در دورترین روستاها و سختترین شرایط پای سلامت مردم مانده، پزشک،ماما، کارشناس بهداشت و کارکنان مراکز جامع سلامت که بار سنگین پیشگیری، مراقبت و سلامت جامعه را به دوش میکشند، در بسیاری موارد از نظر حقوق، مزایا و رفاهیات در شرایطی قرار دارند که هیچ تناسبی با تخصص، مسئولیت و سختی کارشان ندارد.
سؤال روشن است: چرا فاصله دریافتی کارکنان دستگاههای مختلف تا این اندازه زیاد است؟
مبنای این تفاوت چیست؟
اگر تخصص، مسئولیت، سختی کار، ریسک شغلی و اهمیت خدمت معیار است، چرا سهم این شاخصها در فیش حقوقی بسیاری از کارکنان سلامت چنین کمرنگ است؟
و اگر اینها معیار نیستند، پس معیار چیست؟
این دیگر یک گلایه صنفی نیست؛ مطالبه عدالت در نظام اداری کشور است.
خطر فقط سفره امروز نیست؛ آینده کشور در میان است
وقتی جوانی میبیند پدر یا مادرش سالها درس خوانده، تخصص گرفته، مسئولیت پذیرفته و در سختترین شرایط به مردم خدمت کرده، اما همچنان با دغدغه معیشت و حداقل رفاه زندگی میکند، ممکن است یک روز از خودش بپرسد: «چرا باید این همه درس بخوانم و متخصص شوم؟»
این پرسش را نباید ساده گرفت.
بیتوجهی به عدالت در پرداخت، میتواند نگرش نسل آینده نسبت به تحصیل، تخصص و مشاغل حرفهای را تغییر دهد.
کشوری که ارزش دانش و تخصص را در نظام پرداخت خود نادیده بگیرد، دیر یا زود با کاهش انگیزه برای تحصیل، ماندن و خدمت مواجه خواهد شد.
خروج نیرو از محل خدمت؛ زنگ خطری که همین امروز باید شنیده شود
نیروی … …
