نگاهی به میکاپ‌های جان گالیانو که هر چهره‌ را به یک شخصیت تبدیل کرد - چی بپوشم

چهره‌هایی که قرار نبود طبیعی باشند

در بسیاری از فشن‌شوهای گالیانو، خبری از آرایش مینیمال نبود. سایه‌ها بسیار پررنگ بودند. مژه‌ها اغراق‌شده بودند. لب‌ها گاهی بیش از اندازه بزرگ یا مشخص طراحی می‌شدند. کریستال، اکلیل و تزئینات سه‌بعدی هم روی صورت دیده می‌شد. حتی رنگ پوست مدل‌ها تغییر می‌کرد. این چهره‌ها قرار نبود زیبا به معنای کلاسیک باشند. قرار بود دیده شوند. گاهی ترسناک بودند و گاهی عجیب، گاهی هم کاملاً نمایشی. همین ویژگی، آن‌ها را به یادماندنی می‌کرد.

پت مک‌گراث؛ کسی که خیال گالیانو را روی صورت آورد

در دوران طلایی گالیانو در دیور، پت مک‌گراث نقش مهمی در ساخت این جهان بصری داشت. ایده‌ها از ذهن گالیانو می‌آمدند. تاریخ، فیلم، تئاتر، نقاشی و شخصیت‌های خاص. مک‌گراث این ایده‌ها را به زبان آرایش ترجمه می‌کرد. نتیجه، میکاپی نبود که فقط صورت را زیباتر کند. صورت باید تغییر می‌کرد. ابروها می‌توانستند ناپدید شوند. چشم‌ها بزرگ‌تر از واقعیت به نظر می‌رسیدند. لب‌ها شکل تازه‌ای پیدا می‌کردند. پوست هم گاهی عمداً بی‌روح یا غیرواقعی می‌شد. در شوهای کوتور دیور در اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰، این رویکرد به اوج رسید. مدل‌ها گاهی شبیه ماری آنتوانت بودند. گاهی شبیه شوگرل‌ها. گاهی هم به شخصیت‌هایی شبیه دلقک تبدیل می‌شدند.حتما بخوانید...این بازیگران مشهور، گران قیمت‌ترین لباس‌های تاریخ فرش قرمز را پوشیدند!از کیم کارداشیان تا پاریس هیلتون؛ این ۷ زن مشهور جلسه دادگاه را به فشن‌شو تبدیل کردند

گالیانو و علاقه به «شخصیت‌سازی»

یکی از جذاب‌ترین ویژگی‌های میکاپ گالیانو، شخصیت‌سازی بود. لباس به تنهایی یک داستان را تعریف نمی‌کرد. چهره ادامه‌ی همان داستان بود. اگر کالکشن حال‌وهوای تاریخی داشت، میکاپ هم تاریخی می‌شد. اگر الهام از تئاتر می‌آمد، صورت‌ها نمایشی‌تر می‌شدند. اگر فضای کالکشن تاریک بود، چهره‌ها هم از حالت عادی فاصله می‌گرفتند. این هماهنگی باعث می‌شد مدل روی ران‌وی فقط یک مدل نباشد. او یک کاراکتر بود.

وقتی لب‌ها، چشم‌ها و پوست تبدیل به ابزار طراحی می‌شوند

گالیانو به محدودیت‌های زیبایی معمول علاقه‌ای نداشت. او از صورت مانند یک بوم استفاده می‌کرد. لب‌های بیش از حد برجسته، چشم‌های سنگین، مژه‌های مصنوعی، کریستال‌ها و رنگ‌های غیرمنتظره، همه ابزار بودند. حتی پاک‌کردن یا کم‌رنگ‌کردن ویژگی‌های طبیعی صورت نیز بخشی از طراحی بود. این همان جایی است که میکاپ جان گالیانو از یک آرایش فشن معمولی فاصله می‌گیرد. اینجا آرایش قرار نیست فقط لباس را زیباتر کند. خودش یک اثر هنری است.

وال گارلند و ادامه همین دیوانگی در برند شخصی گالیانو

پت مک‌گراث تنها میکاپ‌آرتیست مهم در جهان گالیانو نبود. وال گارلند نیز در نمایش‌های برند شخصی او همکاری داشت. فشن‌شوی بهار/تابستان ۲۰۰۲ یکی از نمونه‌های قابل توجه است. در این نمایش‌ها هم چهره‌ها بخشی از نمایش بودند. گارلند از همان آزادی بصری استفاده کرد. صورت‌ها به جای آنکه یک استاندارد زیبایی را دنبال کنند، به شخصیت تبدیل شدند. این همکاری‌ها نشان می‌دهند که گالیانو فقط به طراحی لباس فکر نمی‌کرد. او به یک تصویر کامل فکر می‌کرد. از مو و میکاپ گرفته تا حرکت مدل و فضای صحنه.

چرا این میکاپ‌ها هنوز خاص هستند؟

بیش از دو دهه از بسیاری از این فشن‌شوها گذشته است. با این حال، تصاویرشان هنوز قدیمی به نظر نمی‌رسند. دلیلش ساده است. این میکاپ‌ها برای پیروی از ترند طراحی نشده بودند، خودشان ترند می‌ساختند. امروز دوباره شاهد بازگشت میکاپ‌های نمایشی هستیم. کریستال روی صورت، لب‌های اغراق‌شده، ابروهای محو، مژه‌های غیرعادی و آرایش‌های فانتزی دوباره دیده می‌شوند. شبکه‌های اجتماعی هم این سبک را برای نسل تازه جذاب کرده‌اند. اما گالیانو خیلی زودتر این مسیر را امتحان کرده بود.

میکاپی که از «زیبایی» فراتر رفت

قدرت اصلی این سبک در جسارت آن است. گالیانو نمی‌خواست مدل‌ها فقط زیباتر به نظر برسند. می‌خواست مخاطب چیزی احساس کند. تعجب، کنجکاوی و حتی شوک. به همین دلیل، میکاپ جان گالیانو هنوز برای دنیای فشن الهام‌بخش است. این سبک نشان می‌دهد آرایش می‌تواند بخشی از روایت باشد. می‌تواند شخصیت بسازد و می‌تواند حتی از لباس هم جلوتر برود.

در جهانی که میکاپ مینیمال سال‌ها محبوب بوده، شاید همین اغراق دوباره جذاب شود. بازگشت به چهره‌های نمایشی و غیرمعمول، می‌تواند یکی از مسیرهای مهم ترندهای زیبایی آینده باشد، چون گاهی برای متفاوت بودن، کمی «زیادی» بودن دقیقاً همان چیزی‌ست که لازم داریم.