در نگاه نخست، افزایش مالیات بر درآمد شرکتها یا اشخاص حقیقی ممکن است صرفاً راهی برای تأمین منابع مالی دولت به نظر برسد؛ گویی دولت سهم بیشتری از درآمدی را دریافت میکند که در هر صورت تولید شده است. اما این نگاه، یک واقعیت مهم را نادیده میگیرد: مالیات فقط بر درآمدهای موجود اثر نمیگذارد، بلکه بر تصمیمهایی نیز تأثیر میگذارد که قرار است در آینده به تولید، سرمایهگذاری و اشتغال منجر شوند.
وقتی بازده فعالیت اقتصادی کاهش مییابد و ریسک سرمایهگذاری با سهم بیشتری از مالیات همراه میشود، انگیزه افراد برای پسانداز، کارآفرینی و توسعه کسبوکارها تضعیف خواهد شد. در چنین شرایطی، بخشی از فرصتهای اقتصادی نه به دلیل شکست در بازار، بلکه پیش از آنکه اصلاً به وجود بیایند، از میان میروند. این همان هزینه پنهانی است که مالیاتستانی سنگین بر تولید و رفاه عمومی تحمیل میکند. مالیات بر درآمد شرکتها
تصور کنید یک شب در جمع خانوادگی نشستهاید و اخبار شبانگاهی تلویزیون را تماشا میکنید. یک مقام دولتی در مصاحبه با خبرنگار تلویزیون میگوید:
– ما باید نرخ مالیات بر درآمد شرکتها را از ۲۱ درصد به ۲۵ درصد افزایش دهیم. اگر نرخ مالیات را کمی افزایش دهیم، شرکتها همچنان به تولید و کسب سود ادامه خواهند داد؛ بنابراین تأثیر چندانی روی افراد نمیگذارد، بلکه تنها اثر کمی روی شرکتها میگذارد که به جای داشتن مثلا یک میلیارد تومان سود، به سود 950 میلیون تومانی میرسند.
یکی از اعضای خانواده شما میگوید:
– اگر شرکتها فقط بتوانند ۷۵ درصد از سود خود را حفظ کنند، در حالی که به خاطر ریسکهای اقتصادی خطر از دست دادن ۱۰۰ درصد سرمایهگذاریشان وجود دارد، چرا باید ریسک کنند؟ اگر اینطور باشد، افراد و شرکتها تصمیم میگیرند کمتر سرمایهگذاری کنند و آن را در پروژههای کمریسکتری انجام دهند. اگر سرمایه خود را به زمین و خانه و طلا و سکه و دلار تبدیل کنند سود بیشتری گیرشان میآید. مالیات علیه اشتغال …


دانلود از کافه بازار
































































































































































