بغداد در مسیر احیای نقش منطقه‌ای

از این منظر، میزبانی نشست بغداد را باید فراتر از مدیریت تشریفات و برگزاری یک اجلاس بین‌المللی دید. حضور وزیران خارجه و هیئت‌های کشورهای اسلامی، امکان گفت‌وگوهای دوجانبه، کاهش سوءتفاهم‌ها و تقویت کانال‌های ارتباطی را افزایش می‌دهد. بغداد همچنین می‌تواند از جایگاه خود برای نزدیک‌کردن دیدگاه‌های متفاوت درباره بحران‌های منطقه‌ای بهره بگیرد؛ نقشی که در صورت تداوم، به تقویت اعتبار دیپلماتیک عراق کمک خواهد کرد.

البته میان میزبانی یک نشست بین‌المللی و تثبیت جایگاه میانجیگری تفاوت وجود دارد. میانجیگری زمانی به سرمایه‌ای پایدار تبدیل می‌شود که کشور میزبان بتواند اعتماد طرف‌های مختلف را حفظ کند، از تشدید اختلافات جلوگیری کند و گفت‌وگوها را به نتایج عملی برساند. بنابراین، اهمیت واقعی اجلاس بغداد نه فقط در شمار هیئت‌های حاضر، بلکه در ظرفیت عراق برای پیگیری توافق‌ها و استمرار ارتباطات پس از پایان نشست نهفته است.

انتقال ریاست شورای وزیران خارجه سازمان همکاری اسلامی از ترکیه به عراق، مسئولیت دیپلماتیک تازه‌ای برای بغداد ایجاد می‌کند. البته این انتقال به معنای واگذاری ریاست کلی سازمان نیست، بلکه ریاست دوره‌ای شورای وزیران خارجه را دربرمی‌گیرد؛ جایگاهی که به عراق فرصت می‌دهد در طول دوره مسئولیت خود، بر اولویت‌بندی موضوعات، هماهنگی میان اعضا و پیگیری دستور کار مشترک نقش فعال‌تری داشته باشد.

عراق در پی آن است که روابط خود با کشورهای عربی را با مناسباتش با ایران، ترکیه و دیگر بازیگران پیرامونی به شکلی متوازن مدیریت کند. چنین رویکردی می‌تواند بغداد را به حلقه اتصال میان حوزه‌های مختلف منطقه تبدیل کند؛ به‌ویژه در شرایطی که اختلافات امنیتی، رقابت‌های سیاسی و پیامدهای درگیری‌های نظامی، همکاری میان دولت‌ها را دشوار کرده است. …