بازار
آدم‌ها می‌آیند و می‌روند، اتفاقات بی‌مقدمه رخ می‌دهند، موقعیت‌ها پیش از رسیدن به نقطه اثرگذاری رها می‌شوند و فیلمساز با شتابی عجیب، از کنار حفره‌های فیلمنامه عبور می‌کند. حاصل، کمدی کم‌رمقی است که گویی به جای یک داستان منسجم، چند طرح ناتمام را به یکدیگر دوخته‌اند؛ وصله‌هایی که هرگز به لباسی اندازه قامت سینما تبدیل نمی‌شوند.
قصه‌ای که در ازدحام اتفاقات گم شد
ماجرا با دو دوست آغاز می‌شود که برای تأمین هزینه سفر تحصیلی نوجوانی بورسیه‌شده، نقشه سرقت می‌کشند. یکی از آنها سرپرستی فرزند برادر درگذشته‌اش را بر عهده دارد و می‌خواهد آینده‌ای بهتر برای او رقم بزند. چنین موقعیتی، ظرفیت شکل‌گیری کمدی تلخی درباره استیصال اقتصادی، مسئولیت خانوادگی و مرز باریک میان خیرخواهی و خلافکاری را دارد. فیلمنامه اما این بستر دراماتیک را به مجموعه‌ای از رخدادهای پراکنده تقلیل می‌دهد.
«بورسیه» از بیماری مزمن بسیاری از کمدی‌های تجاری رنج می‌برد، تصور اینکه انباشت حادثه می‌تواند جای خالی قصه را پر کند. خرده‌روایت‌ها بی‌آنکه به بلوغ برسند، کنار گذاشته می‌شوند و شخصیت‌ها بدون پشتوانه روان‌شناختی، میان موقعیت‌های تصادفی سرگردان می‌مانند. هیچ کشمکش مؤثری فرصت گسترش پیدا نمی‌کند و هیچ تصمیمی وزن دراماتیک لازم را ندارد. فیلم به جای ساختن زنجیره‌ای از علت‌ها و پیامدها، اتفاقات را پشت سر هم ردیف می‌کند؛ گویی شلوغی قاب قرار است فقر روایت را پنهان کند.
نابغه‌ای که قربانی نبوغ‌نمایی شد
یکی از آشکارترین نشانه‌های خام‌دستی فیلمنامه، نحوه پرداخت نوجوان نابغه‌ای است که استعداد الکترونیکی دارد و با حساسیت غیرعادی شنوایی زندگی می‌کند، … …
