بوم‌گردی در محاصره استانداردها

می‌گوید از ما توقع سالن کنفرانس و پارکینگ و رستوران تخصصی دارند. دو نفر برای استانداردسازی می‌آیند و به ما نمره می‌دهند. آدم‌هایی که معلوم نیست تا‌به‌حال تجربه‌ای از زندگی و میزبانی در بوم‌گردی داشته‌اند یا نه. می‌گوید ما را ملزم کرده‌اند که همه اتاق‌ها سرویس بهداشتی اختصاصی داشته باشد. مگر قرار نیست تجربه‌ای از زندگی بومی و روستایی را به مهمان منتقل کنیم؟ پس این‌همه الزام برای چیست؟

او صاحب یک بوم‌گردی در شرق اصفهان است. منطقه‌ای که آن را یکی از قطب‌های مهم بوم‌گردی کشور یاد می‌کنند. چک‌لیست جدید ارزیابی اقامتگاه‌های بوم‌گردی را نشانم می‌دهد و می‌گوید: «ببین، صد صفحه است! انگار برای هتل پنج‌ستاره نوشته‌اند. تازه اگر بخواهم پولی خرج کنم و همه این الزامات را رعایت کنم، از کجا بیاورم؟ بعد‌از کرونا، گردشگری در این منطقه رونق گذشته را نداشته است. اگر هم مسافری آمده، بیشتر سهم شمال و جنوب کشور شده است. اینجا نه مسافر گذری داریم، نه گردشگر و نه مردمی که توان مالی سفر داشته باشند.»

«برای گرفتن پروانه بهره‌برداری مجبوریم در دوره آموزش مدیریت بوم‌گردی شرکت کنیم. فکر می‌کنید چه کسی قرار است به منی که ده سال است میزبانی می‌کنم درس بدهد؟ کسی که احتمالاً تجربه عملی چندانی از بوم‌گردی ندارد. اصلاً معلوم نیست تا چه اندازه با ماهیت این کار آشناست. از‌آن‌طرف، شرکتی که مسئول استانداردسازی است با میراث‌فرهنگی قرارداد بسته است و گوشش بدهکار بی‌پولی ما نیست. بیمه آتش‌سوزی و مسئولیت مدنی هم هر سال گران‌تر می‌شود. هیچ حمایتی از هیچ سمتی وجود ندارد که حرف ما را بشنود.»

«اگر اعتراضی هم بکنیم، می‌گویند باید به صنفت مراجعه کنی. صنف هم برای عضویت از من پول می‌خواهد. همه انگار نشسته‌اند تا برای مجوزی کم‌اهمیت، صاحب بوم‌گردی را بدوشند. لابد شیر خوبی هم می‌دهیم! به‌هر‌حال، ۴ هزار بوم‌گردی در کشور داریم. اگر نیمی از ما هم این هزینه‌ها را بپردازیم، مبلغ هنگفتی می‌شود. غیر از این است؟»

حرف‌های بالا، کم‌وبیش گلایه‌های بسیاری از فعالان بوم‌گردی کشور است. بعضی از آن‌ها به‌علت همین فشارها عطای کار را به لقایش بخشیده‌اند. عده‌ای هم که مانده‌اند، یا به امید بازگشت روزهای بهتر صبوری می‌کنند یا اساساً راه دیگری برای امرار معاش ندارند. می‌گویند نه خبری از بیمه و حمایت‌های … …