جنگ شود، تکلیف بیماران سرطانی و دیالیزی چیست؟

مهدی اسفندیار در یادداشتی انتقادی خطاب به وزیر بهداشت، با تأکید بر اینکه بیماری سرطان، نارسایی کلیه و بیماری‌های قلبی در شرایط جنگی متوقف نمی‌شوند، این مطالبه را مطرح کرده است که وزارت بهداشت پیش از وقوع بحران، درباره برنامه‌های عملیاتی خود برای حفظ جان بیماران و تداوم خدمات حیاتی درمانی توضیح دهد.

جناب آقای وزیر بهداشت

اگر فردا جنگ شد، بیمار سرطانی را هم باید به پناهگاه ببریم؛ نه اینکه درمانش را به پناه خدا بسپاریم!

جناب آقای وزیر!

وقتی صدای پای جنگ بلند می‌شود، همه از موشک، پدافند، اهداف نظامی و قدرت بازدارندگی حرف می‌زنند؛ اما یک سؤال اساسی کمتر مطرح می‌شود:

اگر فردا جنگ آغاز شود، تکلیف بیمار دیالیزی، کودک مبتلا به سرطان، بیمار نیازمند شیمی‌درمانی و بیماری که بدون داروهای حیاتی حتی چند روز دوام نمی‌آورد، چیست؟

آیا نظام سلامت کشور برای چنین روزی آماده است یا قرار است بعد از وقوع بحران، تازه به فکر تشکیل جلسه و صدور بخشنامه بیفتیم؟

آقای وزیر!

آمادگی نظام سلامت را نمی‌توان با تعداد تخت‌های بیمارستانی، افتتاح چند پروژه یا نمایش تجهیزات پزشکی سنجید.

آمادگی واقعی یعنی اگر برق قطع شد، دستگاه حیاتی بیمار از کار نیفتد؛ اگر واردات مختل شد، زنجیره تأمین دارو فرو نریزد؛ اگر مسیرهای توزیع آسیب دیدند، اکسیژن پزشکی و تجهیزات حیاتی به بیمارستان برسند؛ و اگر بیمارستانی از مدار خدمت خارج شد، بیمار سرگردان نماند.

اما مسئله فقط مجروحان جنگی نیست!

در هر روز جنگ، هزاران بیمار غیرنظامی همچنان به درمان نیاز دارند؛ جنگ برای بیماری سرطان، نارسایی کلیه، دیابت و بیماری‌های قلبی تعطیلی اعلام نمی‌کند.

بیماری که شیمی‌درمانی‌اش به تعویق می‌افتد، بیماری که دیالیزش مختل می‌شود یا بیماری که داروی حیاتی خود را پیدا نمی‌کند، ممکن است بدون آنکه در میدان جنگ حضور داشته باشد، هزینه‌ای سنگین از بحران بپردازد.

ازاین‌رو، انتظار می‌رود وزارت بهداشت به‌جای اکتفا به اطمینان‌بخشی‌های کلی، به چند پرسش روشن پاسخ دهد:

… …