بازار
در هورالعظیم، هر تصمیم برای توسعه یک میدان نفتی، فراتر از محاسبات تولید و استخراج، پرسشی جدی درباره آینده یک زیست‌بوم و مردمی است که زندگی، معیشت و هویت فرهنگی‌شان در پیوند با آن شکل گرفته است. مخزن شماره یک هورالعظیم، با وسعتی حدود ۲۰ هزار هکتار، از پهنه‌های بکرتر این اکوسیستم به شمار می‌رود که تاکنون با مداخلات صنعتی کمتری مواجه بوده است؛ اما اکنون قرار است ۱۸ هکتار از این محدوده به توسعه میدان نفتی سهراب اختصاص یابد؛ میدانی که در امتداد مرز مشترک ایران و عراق قرار دارد. صدور مجوز فعالیت نفتی در این محدوده از سوی اداره‌کل حفاظت محیط‌زیست خوزستان، نگرانی فعالان محیط‌زیست را درباره تکرار پیامدهای توسعه میادین نفتی دیگر در هورالعظیم، از جمله آزادگان شمالی و جنوبی، دوباره زنده کرده است.
با این حال، مسئله سهراب را نمی‌توان صرفاً به دوگانه نفت یا محیط‌زیست تقلیل داد. از یک سو، بهره‌برداری از منابع نفتی با منافع اقتصادی، تولید و توسعه صنعتی پیوند خورده است و از سوی دیگر، احداث جاده‌ها و خاکریزها، استقرار تأسیسات و احتمال تغییر مسیر جریان آب می‌تواند پیامدهایی فراتر از محدوده عملیاتی پروژه داشته باشد؛ پیامدهایی که ممکن است بر آب، خاک، پوشش گیاهی، زیستگاه‌های جانوری و شیوه زندگی جوامع محلی اثر بگذارد. در چنین شرایطی، پرسش اساسی این است که هزینه واقعی توسعه چگونه محاسبه می‌شود و آیا منافع اقتصادی پروژه، در کنار پیامدهای محیط‌زیستی و اجتماعی آن، به‌درستی سنجیده شده است؟ هورالعظیم؛ دغدغه‌ای فراتر از یک تالاب
در همین راستا، در دورهمی دوستداران هورالعظیم و فعالان محیط‌زیست خوزستان در شب هورالعظیم، موضوع توسعه میدان نفتی سهراب از زوایای مختلف زیست‌محیطی، اجتماعی و اقتصادی مورد بحث قرار گرفت. …
