نجات همسر از چنگال خرس / منوچهر ستوده (+صدا)

عصر ایران ؛ علی نجومی ــ  هوای سرد نم کشیده بوی باران در راه را می داد. فاطمه خانوم دلداده این هوا بود. عین عمر آدمیزاد که به چشم هم زدنی می گذرد باران هم به سرعت از راه خواهد رسید. فاطمه خانوم به سنگ بزرگی در حاشیه راه که رسید چوبش را تکیه داد و رفت روی سنگ نشست. هوس چای دم سیاه کرده بود.

 با خودش گفت: اشکالی ندارد می شود برایش صبر کرد اما هر چه گذشت زور ویارش بیشتر می شد که ناگهان صدای ضعیف و کم جانی را شنید. سهره ای می خواست بخواند اما نمی توانست. فاطمه خانوم همان جا روی سنگ دست هایش را ستون کرد و به بدنش کش و قوسی داد تا توانست ببیند که سهره طره سرخ کنار سنگ روی زمین در خاک غلتیده.

پادکست را این‌جا بشنوید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

از بالای سنگ پایین آمد. پرنده بخت برگشته را با ظرافت تمام در دست گرفت یکی از بال هایش زخم عمیقی برداشته بود. پره های چوب را روی زخم می توانست به خوبی ببیند. سرگرمی بچه های کوشک را خوب می دانست که چوب های تراشیده نوک تیز چند سانتی را با کش به نیت شکار این پرنده های آسمانی پرتاب می کنند. اما عمر این سهره طره سرخ به دنیا بود معلوم بود تقلا کرده و به هر زحمتی بوده تیر را از بال خودش کنده و حالا از خواست خدا، فاطمه خانوم صدایش را شنیده بود.

چند دقیقه بعد فاطمه خانوم که دیگر ویارش را از یاد برده بود وارد خانه شد صدای رادیو از اتاق پذیرایی می آمد. ایرج داشت می خواند:

غم مخور دنیا دو روزه

این دو روزم روز به روزه

می دانست منوچهر خان دارد طراحی می کند نرفت سر وقتش به جایش رفت توی آشپزخانه مشغول تمیز کردن زخم سهره اش شد. به دقیقه نکشید که منوچهر خان آمد پیشش. معلوم شد صدای طفلکی پرنده را شنیده است. دو تایی به کمک هم زخم سهره را تمیز کردند اما اصل کار را منوچهر خان انجام داد. چون فاطمه خانوم مثل یک تماشاچی وایساده بود کنار تا هنرنمایی شوهرش را ببیند.

با منوچهر خان مرگ همیشه بازنده بود.

پانسمان زخم را هم منوچهرخان تمام و کمال انجام داد. سهره هم انگاری دیگر خیالش راحت شده بود صدایی ازش در نمی آید. منوچهر خان گفت: یک حوله تمیز دستی بیار توی اتاق پشتی. …