خرمشهرها در پیش است | آخرین خبر

«ملودی و آواز، بازی اراده تحت لوای عقل را به تصویر می‌کشد.» این جمله را شوپنهاور گفته. حالا اگر این موقعیت را کمی گسترش بدهیم و بخواهیم از عقل و اراده ایرانی سخن بگوییم و بر هم‌آیی این دو را به تصویر بکشیم، حاصل چه می‌شود؟ حاصلش را من ساعت ۲۰ و بیست‌وهشت دقیقه‌ پنجشنبه، در حوالی سعادت‌آباد تهران دیدم. جایی که انتظامی چوب را بالا برد، لیانا شریفیان نی‌انبان را گوشه لب گذاشت و ناگهان اراده ایرانی خودش را تحت عقل ایرانی به بازی درآورد.

بگذارید قدری همه چیز را ساده‌تر کنیم. رادیو فردا در اسفند سال ۱۳۸۳ درباره وضعیت سربازان آمریکایی در خاک عراق گزارشی کوتاه منتشر و به نکته‌ای جالب اشاره می‌کند: «برای بعضی از سربازان آمریکایی در عراق، موسیقی رپ، موسیقی متن فرهنگ جبهه است، هم فریاد جنگ است و تقویت‌کننده حس مبارزه‌جویی و هم فریاد عصیان است علیه نظامی که آن‌ها را گاه علی‌رغم میل خود به کاری خطرناک و طاقت‌فرسا و مرگبار کشانده است.» یا در گزارشی دیگر حوالی دی‌ماه ۸۳ خبری آمده که در کریسمس آن سال، گروه راک «The Vandals» به عراق می‌رود تا سربازان آمریکایی را «سرگرم» کند. حالا این وضعیت که موسیقی را یا «عامل خشونت» می‌بیند یا «خشمی در برابر خشونت» بگذارید کنار قطعاتی چون دوئل، آژانس شیشه‌ای، ترن، خرمشهر و...، پرواضح است که منطق پشت این دو جریان با هم در تعارض و تمایز هستند. قرار نیست موسیقی‌ای که سوز نی‌انبان دارد و به‌عمد گروه کُرش حزن و حماسه را با هم مخلوط می‌کنند، ترویج خشونت کند یا از مسیر خشم به حماسه و (به بیان بهتر) ترشح دوپامین برسند. مسیری که انتظامی برای شورانگیز بودن طی می‌کند از حزن است. منطق حضور سنج و دمام که آلات موسیقی عزا هستند نیز در حماسه خرمشهر همین است.  …