حقیقت دیگری که از اتفاق دیشب، استنباط میشود از اینقرار است که نابازیگرانی که کیفیت بازی و هنرشان در حد استاندارد و مورد قبول نیست و پس از بازی در چند سریال تلویزیونی، تازه در ابتدای راه قرار دارند، با هوشمندی جشنوارههای خارجی، به راحتی نمکگیر بیگانگان شده و نمکدان میشکنند.
بازیگر زن ایرانی جایزه ونیز را گرفت
زمانی که بهترین فرصت برای رساندن صدای در گلومانده مردم ایران از تحریم و تجاوز دشمنان به این مردم و آب و خاک است صرف بیان مسائل درونی خانواده بزرگ ایران آن هم با ادبیات و بیانی است که بیشتر مثل معروف آب به آسیاب دشمن ریختن را دارد.
در چندماهی که بر این مردم گذشت، شاهد تجاوز گسترده دو رژیم ناپاک و کودککش آمریکایی و اسرائیلی به این ملت بودیم به طوریکه یکی از فاجعهبارترین اتفاقات تاریخ بشری را رقم زد یعنی کشته شدن 168 کودک مظلوم مینابی. اگر این اتفاق در هرجای دیگر دنیا رخ داده بود سینماگران و هنرمندان آن دیار داد مظلومیت مردمشان را به گوش جهان میرساندند و از فرصت حضور در جشنواره خارجی به بهترین وجه برای انتقال این صدا بهره میبردند. اما عجب حکایت عجیب و غریب و غیرطبیعی است در سینمای ایران که وقتی هنرمندی به آن سوی میرود هیچ اشارهای به این فاجعه نمیشود که حتی با ادبیات اپوزیسیونی سخنانی گفته میشود که بهانه به دست دشمن میدهد برای گستاخی بیشتر. …



















































































