دوست دارم با آهنگسازی جاودانه شوم

ندا سیجانی  گروه فرهنگی /   پس از آن، سفرها و مشغله‌های کاری استاد فرصتی برای دیدار دوباره باقی نگذاشت تا اینکه پاییز امسال بار دیگر روبه‌روی هم نشستیم. نمی‌دانم گذر سال‌ها موهایش را سپید کرده بود یا دشواری‌هایی که فعالیت هنری‌اش را تحت‌تأثیر قرار داد؛ هرچه بود، از شادابی چهره‌اش اندکی کاسته شده بود. بیماری سال‌های اخیر نیز او را کم‌توان و بی‌قرار کرده بود. هر چند دقیقه یک‌بار در خانه قدم می‌زد تا از بی‌حسی انگشتان دست و پایش بکاهد؛ دست‌هایی که روزگاری نغمه‌هایی ماندگار در موسیقی ایران آفریدند؛ از «در خیال» و «از بودن و سرودن» تا «فصل باران» و «شهر آشنایی»؛ آثاری که با صدای هنرمندانی چون محمدرضا شجریان، محمد معتمدی و علیرضا قربانی به گوش مخاطبان رسیده‌اند. حدود یک ماه پیش نیز یکی از آثار قدیمی این آهنگساز منتشر شد؛ تصنیف «می‌تراود مهتاب» با صدای همایون شجریان، بر پایه شعر ماندگار نیما یوشیج که همچنان طنین و معنای خود را حفظ کرده است: «می‌تراود مهتاب، می‌درخشد شبتاب نیست یک دم شکند خواب به چشم کس و لیک غم این خفته چند خواب در چشم ترم می‌شکند...» انتشار این اثر، بهانه‌ای شد تا بار دیگر پای صحبت‌های مجید درخشانی بنشینیم؛ هنرمندی که سال‌های بسیاری از عمر خود را صرف آفرینش و اعتلای موسیقی ایران کرده است. در این دیدار، از مسیر هنری‌اش، تجربه همکاری با بزرگان موسیقی، خاطرات گذشته و انتشار «می‌تراود مهتاب» گفتیم؛ گفت‌وگویی که در ادامه می‌خوانید:

 

همکاری تازه شما با همایون شجریان چگونه شکل گرفت و ایده اولیه این اثر از کجا آمد؟ …