در مارس ۲۰۲۶، ایران دو موشک بالستیک به سمت پایگاه مشترک آمریکا و بریتانیا در دیهگو گارسیا در اقیانوس هند شلیک کرد. به گفته مقامات بریتانیایی، یکی از موشکها در میانه مسیر دچار نقص فنی شد و دیگری توسط رهگیر دریایی استاندارد-۳ آمریکا رهگیری شد. با این حال، موشک ناکام حدود ۳۰۰۰ کیلومتر را طی کرد؛ مسافتی که بسیار فراتر از سقف ۲۰۰۰ کیلومتری بود که تهران سالها بر آن تاکید میکرد. این رویداد، پرسش درباره توان دوربرد ایران را جدیتر کرد و بیش از همیشه مطرح نمود. الف. خرمشهر
خرمشهر ستون فقرات توان دوربرد ایران است. این موشک بالستیک میانبرد با سوخت مایع، در نسخه استاندارد حدود ۲۰۰۰ کیلومتر برد دارد و میتواند کلاهکی بیش از یک تن را حمل کند. سرعت آن بیش از ۱۴ ماخ گزارش شده است. به باور کارشناسان، نسخههای افزایشبرد این خانواده با سبککردن کلاهک، تا حدود ۴۰۰۰ کیلومتر برد پیدا میکنند. یک پژوهشگر فرانسوی میگوید: «کلاهک سبکتر، موشک را دورتر میبرد.» ب. سجیل
این موشک پیشرفتهترین موشک بالستیک سوخت جامد ایران به حساب میآید. سجیل دو مرحلهای است و بردی میان ۲۰۰۰ تا ۲۵۰۰ کیلومتر دارد. کلاهک آن ۵۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلوگرم و سرعتش بیش از ۱۳ ماخ است. سوخت جامد، زمان آمادهسازی را کوتاه و امکان پرتاب از سکوهای متحرک را فراهم میکند؛ عاملی که بقای موشک را بالا میبرد. ج. قدر
این موشک در دو نسخه تولید شده است. برد یکی حدود ۱۷۰۰ کیلومتر و برد دیگری حدود ۲۰۰۰ کیلومتر است. برخی از نسخه های قدر توان حمل چند کلاهک و قابلیت رادارگریزی دارد. د. عماد …
