گفت‌وگو با هدا تورنگ از 12سال زندگی با صحنه و تجربه نمایش

هفت صبح|  تئاتر در زمانه‌ای که فناوری، شیوه‌های روایت و شکل ارتباط مخاطبان با هنر را دستخوش تغییر کرده، همچنان جایگاه منحصربه‌فرد خود را حفظ کرده است؛ هنری زنده که در آن بازیگر و تماشاگر در لحظه‌ای مشترک با یکدیگر مواجه می‌شوند. با وجود گسترش سینما، تلویزیون و پلتفرم‌های تصویری، صحنه تئاتر همچنان برای بسیاری از بازیگران فضایی فراتر از یک عرصه حرفه‌ای و بخشی از هویت هنری آنهاست. 

در این میان، تجربه‌های تازه در ساختار روایت، شیوه بازیگری و استفاده از فناوری‌های بصری افق‌های جدیدی پیش روی تئاتر قرار داده‌اند. نمایش «بی‌/نابینا» یکی از نمونه‌های این تجربه است؛ اثری اپیزودیک با حضور گروهی پرشمار از بازیگران که در آن، روایت‌های مستقل، شخصیت‌های متنوع و هماهنگی گروهی، نقش مهمی در شکل‌گیری کلیت اجرا دارند. در گفت‌وگو با هدا تورنگ، بازیگر این نمایش، درباره جایگاه تئاتر در مسیر حرفه‌ای بازیگری، چالش ایفای نقش‌های متفاوت، اهمیت کار گروهی، ارتباط تئاتر با نسل جدید و ضرورت حفظ هویت مستقل این هنر صحبت کرده‌ایم.

  ‌تئاتر خانه من است

هدا تورنگ در دنیای بازیگری در تئاتر یکجایی از زندگی‌‌اش تصمیم می‌گیرد پایه‌های کار خود را روی اصیل‌ترین مدیوم نمایشی یعنی تئاتر بنا کند. او درباره اولین مواجهه‌هایش با جهان بازیگری می‌گوید: «حدود ۱۲ سال پیش با شرکت در کلاس‌های بازیگری تئاتر وارد این مسیر شدم. در ادامه، تجربه حضور در فیلم‌های سینمایی، مجموعه‌های تلویزیونی و فیلم‌های کوتاه را هم به دست آوردم که هر کدام ارزشمند بودند، اما تئاتر همیشه برای من جایگاه ویژه‌ای داشته است. تئاتر خانه من است و امیدوارم هیچ‌وقت از آن جدا نشوم.»

تورنگ معتقد است جنس ارتباطی که در تئاتر شکل می‌گیرد، با هیچ مدیوم دیگری قابل قیاس نیست. او با اشاره به دلتنگی بازیگران تصویر برای صحنه می‌گوید: «با وجود گسترش فناوری و تغییر شیوه‌های ارتباطی، تئاتر همچنان جذابیت خاص خودش را دارد. همکارانی که در سینما فعالیت می‌کنند، گاهی از دلتنگی برای صحنه و انرژی تئاتر صحبت می‌کنند. تماشاگر در تئاتر با یک اجرای زنده روبه‌روست؛ اتفاقی که در همان لحظه شکل می‌گیرد و بدون واسطه با او ارتباط برقرار می‌کند. به نظرم همین مواجهه زنده، یکی از دلایلی است که باعث می‌شود تئاتر با وجود پیشرفت فناوری همچنان برای مخاطبان جذاب باشد.» …