افت کیفیت نظام بهداشت

فضای بیمارستان را غم و ماتم فراگرفته بود. خانواده بیمار متوفی بدجور بی‌تابی می‌کردند. خشم و نارضایتی در چهره تک‌تک آنان هویدا بود. مادری در کمال سلامت با پای خود برای عملی نه‌چندان مهم به بیمارستان مراجعه کرده بود و حالا، بعد از چندین روز پرالتهاب، باید جنازه‌اش را تحویل فرزندانش می‌دادند. غم و ناراحتی از یک طرف بود و هزینه‌های سنگین و کمرشکن روند درمان از طرف دیگر. نتیجه هم که معلوم بود و پزشکان و بیمارستان با انبوه برگه‌های رضایت‌نامه خود را از هر نوع حس مسئولیتی مبرا می‌دانستند. خانواده هم نمی‌دانست با این شوک سنگین چه کند.

در رویدادی دیگر، خانم جوانی به‌خاطر ترکی کوچک در پایش از سه پزشک باتجربه مجوز عمل می‌گیرد و در لحظه آخر، با توصیه پزشکی حاذق، از مهلکه می‌گریزد و با درمان سرپایی بهبود می‌یابد. دوستی از درد دندان عاجز شده و برای درمان آن به دندان‌پزشک مراجعه می‌کند. دکتر در میانه عصب‌کشی کار را رها می‌کند و ادامه درمان را به پزشک دیگری حواله می‌دهد. در مثالی ساده‌تر که برای نگارنده این متن روی داده است، هنگام اهدای خون در اصلی‌ترین مرکز انتقال خون ایران، یعنی «مرکز وصال»، سرنگ به‌اشتباه به‌جای رگ، زیر پوست می‌رود. ماجرا با کمی تأخیر و درد بسیار و البته با کمک سرپرست بخش، ختم به خیر می‌شود.

نزول کیفیت سیستم بهداشت ایران خیلی وقت است که نگران‌کننده شده است، آن‌هم در همه بخش‌های آن. این سیستم ناکارآمد با نارضایتی فراگیری توأم است که هم مردم و هم کادر درمان را شامل می‌شود. گرانی و کمبود دارو، به‌اضافه هزینه سنگین انواع آزمایش‌ها و بستری شدن، در کنار کمبود کادر درمان و فشار بسیار بر این قشر محترم، سیستم بهداشت کشور را در سرازیری تندی قرار داده است. …