این پدیده واقعی است و اثبات شده؛ هرچند در مقیاسهایی نسبتاً کوچک اثبات شده است، اما اگر قرار است رایانههای کوانتومی روزی در شبکههایی بزرگ با یکدیگر ارتباط برقرار کنند، به روشی برای ارسال حجم زیادی از اطلاعات کوانتومی بهطور همزمان نیاز خواهند داشت و این یعنی نیاز به افزایش مقیاس و توسعه ظرفیت این فناوری.
یک دستاورد جدید، گام بعدی در مسیر توسعه پهنای باند کوانتومی محسوب میشود. تیمی از فیزیکدانان به سرپرستی «جیهتای جینگ»(Jietai Jing) از دانشگاه نرمال شرق چین، موفق به انجام دورنوردی کوانتومی از طریق ۱۰۰ کانال همزمان شدهاند؛ دستاوردی که با دورنوردی موفقیتآمیز اطلاعات کوانتومیِ نهفته در یک تصویر ۱۰۰ پیکسلی به اثبات رسید.
جینگ میگوید: تا آنجا که میدانیم، این در واقع بیشترین تعداد کانالهای دورنوردی کوانتومی با قابلیت آدرسدهی مستقل است که تاکنون بهطور همزمان به نمایش درآمده است. در اصل، این معماری میتواند رابطی منعطف و با ظرفیت بالا برای شبکههای ارتباطی کوانتومیِ آینده فراهم کند.
مفهوم دورنوردی کوانتومی نخستین بار در سال ۱۹۹۳ مطرح شد و تنها چند سال بعد بهصورت تجربی به اثبات رسید. این فرآیند برخلاف آنچه از نامش برمیآید، شامل ناپدید شدن ماده از یک مکان و پدیدار شدن دوباره آن در مکانی دیگر نیست، بلکه دورنوردی کوانتومی با استفاده از یک حالت درهمتنیده مشترک و ارتباطات کلاسیک، حالت کوانتومی یک سیستم را به سیستم دیگر منتقل میکند.
دانشمندان از زمان آن آزمایشهای اولیه، حالتهای کوانتومی را با استفاده از فوتونها، اتمها و کیوبیتهای حالت جامد و در فواصلی بیش از ۱۰۰ کیلومتر و حتی از سطح زمین به ماهواره دورنوردی کردهاند، اما مسافت تنها یکی از جنبههایی است که دورنوردی کوانتومی باید در آن توسعه یابد. ظرفیت انتقال داده، جنبهای دیگر است. …
