بنزین ۱۰ هزار تومانی؛ درمان ناترازی یا صورت‌حساب ناکارآمدی؟

اکوایران: افزایش نرخ سوم بنزین به ۱۰ هزار تومان، بار دیگر مناقشه قدیمی درباره نسبت «قیمت سوخت» و «ریشه‌های ناترازی انرژی» را به سطح تازه‌ای رسانده است. مرتضی افقه، اقتصاددان، با انتقاد از این سیاست معتقد است گرانی بنزین در شرایط فعلی بیش از آنکه حاصل اصلاح ساختار مصرف باشد، انتقال هزینه ناکارآمدی‌های انباشته به خانوارهاست. به گزارش اکوایران، افزایش نرخ سوم بنزین از ۵ هزار به ۱۰ هزار تومان، بار دیگر مسئله سیاست‌گذاری سوخت و نحوه مواجهه با شکاف میان تولید و مصرف را به یکی از مباحث مهم اقتصاد ایران تبدیل کرده است. دولت در حالی نرخ سوم را دو برابر کرده که سهمیه‌های بنزین ۱۵۰۰ و ۳۰۰۰ تومانی همچنان برقرار مانده‌اند؛ تصمیمی که از یک سو با هدف مدیریت مصرف و کاهش استفاده از کارت‌های جایگاه و از سوی دیگر با استدلال ضرورت اصلاح الگوی مصرف سوخت توجیه شده است.

با این حال، افزایش قیمت بنزین تنها یکی از حلقه‌های زنجیره‌ای است که به ناترازی سوخت در کشور منتهی شده است. رشد مصرف، قاچاق و هدررفت سوخت، فرسودگی خودروها، ترافیک شهری، ضعف حمل‌ونقل عمومی و پایین بودن بهره‌وری ناوگان از جمله عواملی هستند که در سال‌های گذشته به تشدید این شکاف کمک کرده‌اند.

از همین رو، محل اختلاف کارشناسان نه فقط بر سر میزان افزایش قیمت، بلکه درباره این پرسش اساسی است که آیا گران‌تر شدن بنزین می‌تواند بدون اصلاح این عوامل ساختاری، مسئله ناترازی را حل کند یا صرفاً هزینه بیشتری به مصرف‌کننده تحمیل خواهد کرد. خبر مرتبط بنزین ۱۰ هزار تومانی؛ آغاز اصلاح یا مُسکن ناترازی؟

اکوایران: افزایش نرخ سوم بنزین از ۵ هزار به ۱۰ هزار تومان، پرونده قدیمی ناترازی سوخت را بار دیگر به صدر بحث‌های اقتصادی کشور بازگردانده است؛ تصمیمی که در کنار حفظ سهمیه‌های ۱۵۰۰ و ۳ هزار تومانی، قرار است بخشی از مصرف مازاد و اتکای مردم به کارت‌های جایگاه را مدیریت کند. افقه: افزایش نرخ سوم بنزین، هزینه بی‌کفایتی‌های سیاست‌گذاری را به مردم منتقل می‌کند …