روایت آتلانتیک از ترامپ و استثمار نفت ونزوئلا

ترامپ هفته گذشته اعلام کرد که توافقی با ونزوئلا برای توسعه ذخایر نفتی این کشور منعقد کرده است. البته این بیشتر از آنکه یک «توافق» باشد، پرداخت خراج از سوی ونزوئلا زیر فشار اسلحه است. ترامپ در یک پست در شبکه‌های اجتماعی اعلام کرد که این نفت «هدیه‌ای از سوی ونزوئلا به مردم ایالات متحده است.» این پیشنهادی به طرز شگفت‌آوری سخاوتمندانه از سوی کشوری است که بسیار فقیرتر از ایالات متحده است و مانند بیشتر کشورها، تمایلی به واگذاری ثروت خود به عنوان هدیه به بیگانگان ندارد.

نمایندگان منتخب ونزوئلا این توافق را تصویب نکردند، زیرا نمایندگان ونزوئلا در واقع انتخاب نشده‌اند. این کشور همچنین همه‌پرسی برای تصویب آن برگزار نکرد. در عوض، پس از دستگیری مادورو که ترامپ او را به درستی دیکتاتور خوانده بود، ترامپ یکی از نزدیکان مادورو یعنی دلسی رودریگز را برای حکومت به جای او منصوب کرد؛ مقامی که در آن، وی تقریباً همان سطح از احترام به هنجار‌های دموکراتیک و جامعه مدنی را مانند سلف خود به نمایش گذاشته است.

سرقت نفت ونزوئلا توسط ترامپ توجه بسیار کمتری نسبت به وعده پر سر و صدای او برای پرهیز از جنگ‌های خارجی یا باتلاق جاری او در خلیج فارس جلب کرده است. با این حال، این عملیات بازتاب‌دهنده غرایز سیاست خارجی ترامپ در عریان‌ترین شکل غیراخلاقی آن – که می‌توان گفت جوهره اصلی آن است – می‌باشد.

دولت ترامپ با ترسیم مادورو نه‌تنها به عنوان یک مستبد، بلکه به عنوان رهبر یک سندیکای جنایتکار، زمینه را برای مداخله خود فراهم کرد. وزارت دادگستری مادورو و متحدانش را به دلیل «عملکرد به عنوان رهبران و مدیران کارتل دلوس سولز» (Cartel de Los Soles) – عنوانی تحقیرآمیز برای حاکمان غارتگر این کشور – متهم کرد. …