بازار
شیخی در گفتگو با ایسنا با ارایه توضیحاتی درباره این اثر نمایشی گفت: تئاتر برای من به خود زندگی پیوند خورده و شبیه‌ترین چیز به زندگی است.
او در آغاز درباره حال و هوا و درون‌مایه نمایش خود گفت: موضوع نمایش ما نسبتی است که یکسری فرزند در غیاب پدر و مادر خود دارند. درواقع آنان با بحرانِ غیبت پدر و مادر خود مواجه می‌شوند.
او که متن این نمایش را همراه با پویا چوداریان نگاشته است، با اشاره به اینکه پروسه نگارش این متن یک سال زمان برده، افزود: متن نمایش ما به صورت کارگاهی نوشته نشده بلکه از پویا چوداریان خواستم که به صورت یک کار دو نفره آن را بنویسیم. البته آنچه حالا روی صحنه می‌رود، رویکردش با رویکرد نگارش متن تفاوت دارد.
شیخی با ارایه توضیحاتی درباره پروسه آماده‌سازی این اثر نمایشی ادامه داد: درک من از آنچه روی صحنه اتفاق می‌افتد، این است که در درجه اول محصول آدم‌هاست. به این معنا که زیست اعضای گروه چیزی را به نمایش و صحنه اضافه می‌کند و با حضور هر یک از اعضا، رنگ‌های بیشتر و متفاوتی به کار افزوده می‌شود.
او در پاسخ به این پرسش که به عنوان یک گروه جوان بیشترین چالشی که برای اجرای این نمایش داشته‌اید، چه بوده است، توضیح داد: اساسی‌ترین مساله برای شخص من، استمرار است. در گذشته یک گروه تئاتری، راحت‌تر می‌توانست تمرینی پیوسته و طولانی مدت برای آماده‌سازی نمایش خود داشته باشد ولی حالا این گونه نیست. جنس تئاتری که من کار می‌کنم، کار گروهی است به این صورت که همه در کنار هم حضور داشته و در فرآیند خلق نمایش سهم داشته باشند اما در حال حاضر به دلیل شرایط اجتماعی و اقتصادی، این کار دشوار شده است.
این کارگردان جوان درباره ضرورت حضور گروه در خلق آثار نمایشی نیز گفت: فعلا که ضرورتی در هیچ چیزی وجود ندارد اما شخصا معتقدم آنچه روی صحنه می‌رود، محصول زیست همه اعضای گروه است و هر یک از اعضا، بخشی از خود را در نسبت با متن و تمرین‌ها به اشتراک می‌گذارد. …
