گروه بین‌الملل-رجانیوز: اگرچه کمپین جدید ترامپ به ایران و اقتصاد آن آسیب خواهد زد، اما این اقدام در وادار کردن تهران به تسلیم ناکام خواهد ماند. تجربه نشان داده که ایران به جای تسلیم شدن در برابر فشار، از برنامه موشکی و پهپادی خود برای تحمیل هزینه‌های سنگین اقتصادی بر اقتصاد جهانی استفاده خواهد کرد تا دوباره محاسبات ریسک ترامپ را تغییر دهد.  مجله فارن افرز با انتشار مقاله‌ای به قلم «نِیت سوانسون» (عضو سابق تیم مذاکره ترامپ با ایران در سال ۲۰۲۵، مدیر «پروژه استراتژی ایران» در شورای اتلانتیک و مدیر سابق میز ایران در شورای امنیت ملی آمریکا) آورده است:  جمهوری اسلامی برای ۴۷ سال رؤسای جمهور آمریکا را سردرگم و ناکام گذاشته است. اکنون که ترامپ به خاطر جنگ ایران با احتمال یک شکست تحقیرآمیز در انتخابات کنگره مواجه است، از روی استیصال در تلاش است تا با یک طناب دار اقتصادی، تهران را تحت فشار قرار دهد. اما این عملیات فشار اقتصادی، به شکلی که طراحی شده است، بیش از آنکه برای اقتصاد ایران خطر ایجاد کند، اعتبار آمریکا را تهدید می‌کند.  جنگ اخیر ثابت کرده است که جمهوری اسلامی سرسخت است و تسلیم نخواهد شد. حملات هوایی، ایران را از نظر نظامی تضعیف کرده اما موضع آن را در داخل تقویت کرده است. ایران اذعان می‌کند که به لغو تحریم‌ها نیاز دارد، اما در حال یادگیری این نکته نیز هست که زمان به نفع اوست و با کنترل تنگه هرمز می‌تواند عواقب متقابلی را برای فشارها تحمیل کند.  این جنگ همچنین نشان داد توانایی آمریکا برای شکست نظامی ایران با محدودیت مواجه است. جنگ امسال سه درس جدید به حکومت ایران آموخته است. ایران فهمید که می‌تواند از حملات هوایی گسترده آمریکا و اسرائیل جان سالم به در ببرد. قابلیت‌های پهپادی و موشکی‌اش هم به اندازه‌ای دست‌نخورده باقی مانده است که به آن اجازه می‌دهد تلافی کند و تردد دریایی از طریق تنگه هرمز را متوقف سازد.  تهران همچنین دریافت که آمریکا هیچ تمایلی برای فرستادن نیروی زمینی به خاک این کشور ندارد؛ زیرا آن را بسیار پرخطر می‌داند. جنگ امسال نشان داد که تغییر نظام در ایران بدون حمله زمینی امکان‌پذیر نیست، اما حتی تندروترین سیاست‌مداران آمریکایی نیز علناً چنین پیشنهادی نداده‌اند؛ امری که به تهران ثابت کرد توانایی واشینگتن برای شکست نظامی آن محدود است. به همین دلیل است که تهدیدات نظامی مکرر ترامپ از زمان اولین آتش‌بس در ماه آوریل، تغییر قابل توجهی در اقدامات تهران ایجاد نکرده است.  در کنار جنگ، ابزار دیگر آمریکا برابر ایران فشار اقتصادی بوده است. برخی از تحریم‌ها، مانند تحریم‌هایی که برای محدود کردن توانایی تهران در فروش نفت طراحی شده‌اند، تأثیر عمیقی بر اقتصاد ایران داشته‌اند. اما آن‌ها در ایجاد تغییرات سیاستی که برای آن طراحی شده بودند، عمدتاً شکست خورده‌اند.  استراتژی «فشار حداکثریِ» اولین دولت ترامپ در ابتدا به عنوان مکانیزمی برای دستیابی به یک توافق هسته‌ای بهتر تبلیغ شد. وقتی مشخص شد که این هدف محقق نمی‌شود، تحریم ایران به خودی خود به یک هدف تبدیل شد. بیش از ۳۰۰۰ مورد تحریم آمریکا اکنون تقریباً تمام جنبه‌های حکومت و اقتصاد ایران را هدف قرار داده است. این تحریم‌ها تعمداً پیچیده و با اختیارات هم‌پوشان لایه‌بندی شده‌اند که لغو آن‌ها را دشوار می‌کند. اما بسیاری از آن‌ها جنبه نمادین دارند.  ترامپ اخیراً محاصره‌ای جدید و کمپین فشار گسترده‌تری را برای محدود کردن تجارت باقی‌مانده ایران اعمال کرده است که آن را در شبکه‌های اجتماعی به عنوان «کوبنده‌ترین عملیات اقتصادی که تاکنون علیه هر کشوری انجام شده» تبلیغ می‌کند. تردیدی وجود ندارد که این کمپین به ایران و اقتصاد آن آسیب خواهد زد. اما این اقدام تقریباً به طور قطع در وادار کردن تهران به تسلیم ناکام خواهد ماند. تجربه نشان می‌دهد که ایران به جای تسلیم شدن در برابر فشار، از برنامه موشکی و پهپادی خود برای تحمیل هزینه‌های سنگین اقتصادی بر اقتصاد جهانی (خواه در تنگه هرمز یا علیه کشورهای خلیج فارس) استفاده خواهد کرد تا دوباره محاسبات ریسک ترامپ را تغییر دهد. جمهوری اسلامی بر این باور است که می‌تواند بیشتر از اراده آمریکا برای اعمال فشار اقتصادی دوام بیاورد، همان‌طور که می‌تواند از فشار نظامی آمریکا جان سالم به در ببرد.  بهترین کاری که واشینگتن در حال حاضر می‌تواند انجام دهد این است که از اقدام بدون فکر دست بردارد و سیاست‌گذاران آمریکایی نیز باید بیشتر بر درس‌های گذشته تأمل کنند. تنها نقطه امیدوارکننده این است که شکست در جنگ ایران باعث یک بازنگری واشینگتن درباره تصورات پیشین در قبال ایران و کتابچه راهنمای منسوخی شود که به این منجلاب ختم شده است.  انتهای پیام/