بازار
ظاهراً در اینستاگرام، اگر مغزت حرف تازه‌ای برای گفتن ندارد، نگران نباش؛ دو تا دمبل بزن، هندزفری بگذار، عضلاتت را منقبض کن و با قیافه‌ای فیلسوفانه بدو؛ آن‌وقت جمله «هیچ‌کس نمی‌تواند جلوی پیشرفت تو را بگیرد» هم‌وزن اندیشه‌های سقراط و افلاطون می‌شود! انگار هرچه مغز کمتر عرق بریزد، بازو باید بیشتر حرف بزند!
در اینستاگرام بدن تبدیل به مدرک شده است: «من عضله ساخته‌ام، پس حتماً راز خوشبختی، روابط انسانی و معنای هستی را هم کشف کرده‌ام.» فقط مانده نسخه درمان افسردگی را کنار پودر پروتئین و کراتین بفروشند.
در این فرهنگ، هر وزنه نماد مشکلات زندگی است، هر تکرار نماد مبارزه و هر قطره عرق سند موفقیت. تردمیل دیگر وسیله ورزش نیست؛ میدان نبرد با سرنوشت است. فقط کافی است کسی هنگام دویدن بگوید: «زندگی مسابقه است!» و بعد با سرعت سه کیلومتر در ساعت از کنار بحران هستی عبور کند.
نسخه‌ها هم ساده‌اند: قوی باش، تسلیم نشو، بهانه نیاور، از منطقه امن خارج شو. طبق این منطق، فقر یعنی کمبود اراده، افسردگی یعنی کمبود حرکت انگیزشی و شکست یعنی کمبود عرق. ساختار اجتماعی، بیماری، شانس و نابرابری هم ظاهراً در رختکن جا مانده‌اند.
مشکل اصلی این است که در عصر نمایش، «بودن» را با «به نظر رسیدن» اشتباه گرفته‌ایم. آدم‌ها فقط نمی‌خواهند موفق باشند؛ می‌خواهند موفق دیده شوند. بدن دیگر فقط بدن نیست؛ رزومه، برند و گاهی کارت ویزیت فلسفه است.
اصلاً از کِی تند دویدن روی تردمیل و بلند کردن دمبل‌های سنگین، مدرک موفقیت در زندگی شد؟ مگر هنوز در عصر ژوراسیک زندگی می‌کنیم که باید برای فرار از دست ببر دندان‌خنجری رکورد دوی سرعت بزنیم؟
برادر من، از روی تردمیل بیا پایین! دایناسورها منقرض شده‌اند؛ فعلاً تنها موجودی که تعقیبت می‌کند، الگوریتم اینستاگرام است که اگر چند روز استوری نگذاری، تو را از حافظه جمعی پاک می‌کند! …
