غذا، گرفتار پسماند شهری

انسان شهرنشین امروز در مقایسه با اجداد خود شیوه متفاوتی برای تأمین غذا دارد. او به‌جای گردآوری مستقیم غذا، کارهای دیگری انجام می‌دهد و از درآمد حاصل از آن برای خرید مواد غذایی استفاده می‌کند. شهرنشینی نه‌تنها شکل زندگی انسان را تغییر داده، بلکه شیوه تولید، توزیع، خرید و مصرف غذا را نیز دگرگون کرده است. انسان پیشامدرن بخش زیادی از نیاز غذایی خود را در مقیاس محلی تأمین می‌کرد و فاصله میان تولیدکننده و مصرف‌کننده کوتاه بود. بسیاری از مواد غذایی نیز در همان چرخه‌ای قرار می‌گرفتند که از خاک آغاز می‌شد و دوباره به خاک بازمی‌گشت. اما شهرنشین امروز در زنجیره‌ای پیچیده‌تر زندگی می‌کند؛ غذایی که روی سفره او قرار می‌گیرد، ممکن است مسیری طولانی را از مزرعه، کارخانه و شبکه توزیع تا فروشگاه و خانه طی کرده باشد و در هر مرحله امکان فساد و تبدیل‌شدن به پسماند وجود دارد.

شهر بزرگ از یک سو دسترسی گسترده‌تر به غذا و کالا را فراهم کرده و از سوی دیگر، انسان را از بسیاری از چرخه‌های طبیعی تولید و مصرف دور کرده است. خرید بیش از نیاز، تغییر الگوی مصرف، عرضه در بسته‌بندی‌های متعدد، گسترش رستوران‌ها و مراکز تهیه غذا و فاصله‌گرفتن مصرف‌کننده از فرایند تولید، پسماند غذایی را به بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی شهری تبدیل کرده است. غذایی که زمانی می‌توانست مستقیماً به دام، خاک یا چرخه طبیعی بازگردد، امروز در بسیاری از شهرها همراه با پلاستیک، شیشه، فلز و دیگر پسماندها راهی مخازن زباله می‌شود.

هرچه شهرها بزرگ‌تر و زنجیره تأمین غذا پیچیده‌تر شده، فاصله انسان با پسماندی که تولید می‌کند نیز بیشتر شده است. شهروند لحظه دورریختن غذا را می‌بیند، اما هزینه واقعی آن در مراحل بعدی آشکار می‌شود؛ زمانی که شهرداری باید پسماند را جمع‌آوری و منتقل کند و برای پردازش یا دفع آن هزینه بپردازد. هزینه دیگری هم هست که به این سادگی قابل‌محاسبه نیست: ماده آلی ارزشمندی که می‌توانست دوباره به خاک بازگردد، به‌دلیل اختلاط با سایر پسماندها از چرخه طبیعت خارج می‌شود. …