توهم پیروزی قاطع
با شعلهور شدن دوباره آتش درگیریهای نظامی، واشنگتن در گرداب نبردی گرفتار شده که با وجود ادعاهای مکرر مبنی بر تسلط کامل، هیچ چشمانداز روشنی برای پایان آن ندارد. در پی تازهترین تبادل آتش بر سر کنترل تنگه هرمز، تناقض در مواضع دولت ترامپ بیش از پیش آشکار شده است؛ از یک سو ادعا میشود آمریکا تسلط کاملی بر این آبراه دارد و اقتصاد ایران در آستانه فروپاشی است و از سوی دیگر، با وجود بنبست مذاکرات، بار دیگر از مردم ایران خواسته میشود علیه حاکمیت قیام کنند.
به ارزیابی نیویورکتایمز، این رویکرد تکرار همان سناریویی است که در آغاز این جنگ ششماهه نیز دنبال شد. چرخش از لافزنی درباره شکست نظامی یک «ملت ناکام» به تهدیدهای آخرالزمانی درباره نابودی کامل ساختار سیاسی ایران، بیش از هر چیز از نوعی سردرگمی راهبردی حکایت دارد.
پیشنهاد تمسخرآمیز تغییر نام تنگه هرمز نیز نمیتواند این واقعیت را پنهان کند که هنوز برنامه مشخصی برای پیروزی در جنگ یا خروج از آن وجود ندارد. تکرار چرخه عملیات نظامی نشان میدهد گزینهها یکی پس از دیگری محدود شدهاند و راهبرد کنونی عملاً به بازگشت دوباره به نخستین پله نردبان تنش شباهت دارد.
بنبست جنگ نامتقارن
با وجود پیشبینیهای اولیه درباره پایان سریع درگیریها، اکنون روشن شده است که این نبرد فرسایشی پایانی مشخص ندارد و اهرمهای فشار متقابل همچنان فعال هستند.
هدف قرار گرفتن کشتیهای عبوری از تنگه هرمز، صادرات نفت متحدان غربی را محدود کرده و نشان داده است که توانایی ایجاد اختلال در اقتصاد جهانی همچنان پابرجاست.
عملیات نظامی ایالات متحده در هفتههای نخست جنگ آسیبهای بنیادینی وارد کرده است؛ … …
