شدت آتش و شرایط نامناسب خروج از سالن باعث شد تعداد زیادی از تماشاگران در داخل ساختمان گرفتار شوند و حدود ۴۰۰ شهروند، زنده زنده در آتش سوختند.
حجتالاسلاموالمسلمین روحالله حسینیان در بخشی از کتاب «یک سال مبارزه برای سرنگونی رژیم شاه» که توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی منتشر شده است، درباره فاجعه سینما رکس آبادان مینویسد: در هنگام آتشسوزی سینما رکس، با اینکه کلانتری مرکزی در صد متری سینما بود، برای نجات محبوسشدگان در حریق اقدام فوری به عمل نیامد، مراکز مسئول هم پس از حضور در محل آتشسوزی فاقد امکانات اطفاء حریق بودند.
به گزارش ساواک مامورین آتشنشانی شهرداری که با سه دستگاه ماشین به محل اعزام شده بودند، فاقد آب بودند و همچنین بلندگو برای اعلام خطر و راهنمایی مامورین آتشنشانی وجود نداشت، آتشنشانی شرکت نفت پس از یک ساعت و نیم تاخیر به محل حادثه رسید، لذا متاسفانه دیر شده بود و بوی سوخته شدن اجساد به بیرون نیز رسیده بود.
پس از این حادثه، موجی از اندوه و خشم در آبادان و دیگر شهرهای کشور شکل گرفت و این رویداد در فضای سیاسی سال ۱۳۵۷ بازتاب گستردهای یافت و به یکی از موضوعات مهم در جریان اعتراضات آن دوره تبدیل شد.
فاجعه سینما رکس خشم مردم ایران را در سرتاسر کشور برانگیخت، آبادان یکپارچه علیه رژیم قیام کرد و گرچه دولت از اعلام حکومت نظامی در آبادان شرمگین بود، ولی عملا در آبادان حکومت نظامی برقرار کرد و تا هفتم کشتهشدگان تعداد بسیاری از مردم آبادان با ضرب گلوله نیروهای رژیم شهید و مجروح شدند.
پس از پیروزی انقلاب اسلامی در سال ۱۳۵۷ پروندهای قضایی درباره این حادثه تشکیل شد و چهارم شهریورماه ۱۳۵۹ در سالن سینما نفت دادگاهی برای مجازات عاملان آتش سوزی سینما رکس برگزار شد و شماری از متهمان در دادگاههای پس از انقلاب محاکمه شدند.
اجساد کشته شدگان در سینما رکس آبادان در یک گور دسته جمعی دفن شد.
پس از فاجعه سینما رکس حرکت انقلابیون در مخالفت با سیاستهای رژیم پهلوی شدت گرفت تا اینکه انقلاب اسلامی به پیروزی رسید.
حادثه سینما رکس آبادان همچنان به عنوان یکی از غمانگیزترین حوادث تاریخ ایران در یادها باقی مانده است رویدادی که علاوه بر قربانیان انسانی، تأثیر عمیقی بر حافظه جمعی مردم آبادان و روند تحولات سیاسی کشور گذاشت.
