یوسف حاتمیکیا در دومین تجربه کارگردانی فیلم بلندش، سراغ جهانی رفته که قهرمانهایش نه کاملا سفیدند و نه سیاه. «اسکورت» با تمرکز بر پدیده شوتیها، مخاطب را وارد قصه آدمهایی میکند که در مرز قانون، معیشت و بقا حرکت میکنند؛ آدمهایی که انتخابهایشان همیشه ساده و قابل قضاوت نیست. فیلمی که توانسته هم توجه منتقدان را به خود جلب کند و هم مخاطبان سینما از آن استقبال میکنند. در گفتوگو با یوسف حاتمیکیا، از «اسکورت» و شکلگیری ایده آن گفتیم؛ از شوتیها، جهان خاکستری شخصیتهای فیلم و اینکه چطور میتوان از دل یک سوژه اجتماعی، قصهای سینمایی ساخت. یوسف حاتمیکیا حالا با «اسکورت» قدم دیگری در مسیر فیلمسازی برداشته؛ برای او بیش از هر چیز سوژه و حرفی که دنیای اثر پیرامون آن ساخته میشود، اهمیت دارد و او قصد دارد مسیر فیلمسازی را با همین دغدغه دنبال کند.
«اسکورت» سال گذشته در جشنواره فیلم فجر مورد توجه منتقدان و اهالی رسانه قرار گرفت و درحالحاضر اکران خوبی را تجربه میکند. خیلی دور از ذهن نیست فیلمی که فیلم ژانر است و قهرمان دارد، اینچنین تحسین میشود، چراکه این قبیل آثار در سینمای ایران با فاصله و محدود ساخته میشود. اما وقتی به شخصیتپردازی فیلم «اسکورت» دقت میکنم، نکتهای برای من جالب و متمایز است و آن، شخصیت زن با بازی هدی زینالعابدین است. نگاه جالبی به زن دارید. خاطرم هست بعد از نمایش فیلم در جشنواره فیلم فجر، از این صحبت کردید که تا پیش از ساخت این فیلم نگاه شما به زنانی که شوتی هستند، این بود که زنانگی در آنها مرده است. چیزی که در فیلم تصویر شده، ماحصل یک تحقیق دوساله درباره شوتیهاست و شما با آنها زیاد معاشرت داشتید. از همین فضا و نگاه شما به خانمهایی که این شغل را انتخاب کردند، صحبت کنیم. …
