بازار
در ادبیات سلامت عمومی، ناامنی غذایی به وضعیتی گفته می شود که فرد یا خانواده اطمینان کافی از دسترسی پایدار به غذای مناسب و کافی ندارد. این وضعیت لزوما به معنای گرسنگی آشکار نیست. گاهی خانواده هنوز غذا تهیه می کند، اما برای حفظ هزینه ها از تنوع غذایی می کاهد، مصرف بعضی گروه های غذایی را محدود می کند یا کیفیت مواد غذایی را پایین می آورد.
از منظر روانشناختی، همین بی اطمینانی مداوم اهمیت دارد. فرد نمی داند ماه آینده نیز می تواند نیازهای غذایی خانواده را با همین کیفیت تامین کند یا نه. ذهن در چنین وضعیتی بخشی از انرژی خود را صرف پیش بینی تهدید و محاسبه مداوم هزینه ها می کند. این اشتغال ذهنی می تواند تمرکز، خواب، تحمل ناکامی و کیفیت ارتباطات خانوادگی را تحت تاثیر قرار دهد. وقتی والدین فشار اقتصادی را به احساس شکست شخصی تبدیل می کنند
یکی از پیامدهای کمتر دیده شده فشار معیشتی، تبدیل محدودیت اقتصادی به احساس ناکافی بودن است. پدر یا مادری که نمی تواند خوراک مورد نظر فرزندش را تهیه کند، ممکن است مسئله را صرفا یک مشکل اقتصادی نبیند و آن را نشانه شکست در نقش والدگری خود تلقی کند.
این برداشت همیشه آگاهانه نیست. گاهی والد از بیان نگرانی خودداری می کند، اما تحریک پذیری، سکوت، خستگی یا حساسیت بیشتری در روابط خانوادگی نشان می دهد. در مقابل، فرزندان نیز ممکن است تغییرات سبد غذایی یا نگرانی های مکرر والدین را مشاهده کنند و بدون آنکه توضیح روشنی دریافت کنند، احساس ناامنی کنند. فشار اقتصادی چگونه به چرخه اضطراب تبدیل می شود؟ …
