این مطالعه آشکار ساخت افرادی که در چند سال اول زندگی کمتر در معرض مصرف شکر بودهاند در سنین بالاتر بسیار کمتر به چندین نوع سرطان مبتلا شدهاند و همچنین نشانههای پیری بیولوژیک در آنها کندتر بروز کرده است. این افراد حتی در دوران بزرگسالی به مصرف کمتر شکر ادامه داده و در مجموع رژیم غذایی سالمتری داشتهاند.
دویچهوله در گزارشی در این باره آورده است: پس از جنگ جهانی دوم، شکر در بریتانیا برای چندین سال جیرهبندی شد. اما در سپتامبر ۱۹۵۳، جیرهبندی پایان یافت و مردم شروع به مصرف بسیار بیشتر شکر کردند؛ بهطوری که میزان مصرف تقریبا دو برابر شد. این بدان معنا بود که کودکانی که تنها با چند ماه فاصله به دنیا آمده بودند، چه در رحم مادر و چه در اوایل کودکی، مواجهه بسیار متفاوتی با شکر داشتند.
محققان برای مطالعه خود از دادههای بیش از ۶۴ هزار نفر در بریتانیا که بین سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ متولد شده بودند استفاده کردند. کودکانی که در سالهای ابتدایی این بازه متولد شده بودند، بخش بزرگتری از ۱۰۰۰ روز اول زندگی خود را تحت جیرهبندی شکر گذرانده بودند در حالی که متولدین سالهای پایانی میزان کمتری از آن را تجربه کردند.
منظور از ۱۰۰۰ روز اول، دوره زمانی از ابتدای شکلگیری نطفه تا دومین سالروز تولد کودک است. این یک مرحله حیاتی است زیرا بدن با سرعت بسیار بالایی در حال رشد است؛ ارگانها رشد میکنند، متابولیسم شکل میگیرد و سیستم ایمنی بالغ میشود.
ترجیحات غذایی و ذائقه نیز در همین دوران شروع به شکلگیری میکنند. اگرچه ۱۰۰۰ روز، دوره نسبتا کوتاهی است اما تاثیرات محیط غذایی در این مرحله میتواند در طول زندگی فرد باقی بماند.
سپس متخصصان برای ردیابی موارد سرطان از بانک اطلاعات ژنتیکی بریتانیا استفاده کردند و دریافتند افرادی که دورههای طولانیتری از جیرهبندی شکر را در ۱۰۰۰ روز اول زندگی خود تجربه کرده بودند، نرخ ابتلای کمتری به پنج نوع سرطان داشتند شامل سرطانهای پستان، پروستات، کبد، رکتوم (روده مستقیم) و ریه. …
