بیمه هست اما مردم گران‌تر درمان می‌شوند

به گزارش هم‌میهن آنلاین و به نقل از اقتصادنیوز، «بیمارستانی با بیش از ۳۰۰ تخت و حدود ۲۰ اتاق عمل، با ۳۵ بیمه پایه و تکمیلی قرارداد دارد، اما هنوز مطالبات سال ۱۴۰۳ خود را دریافت نکرده است.» این تنها یک نمونه از فشار نقدینگی بر مراکز درمانی است؛ فشاری که در صورت تداوم می‌تواند به کاهش پذیرش بیماران بیمه‌ای، محدود شدن خدمات و افزایش پرداخت مستقیم مردم منجر شود. در شرایطی که حدود ۴۳ درصد هزینه‌های سلامت ایران از جیب خانوارها پرداخت می‌شود، پرسش این است که اگر بیمه‌ها نتوانند مطالبات بیمارستان‌ها را به‌موقع تسویه کنند، چه کسی هزینه این تأخیر را می‌پردازد؟

داشتن بیمه یا بیمه تکمیلی لزوماً به معنای دسترسی آسان و کم‌هزینه به خدمات درمانی نیست. بیمار ممکن است با چند بیمه قرارداد داشته باشد، اما هنگام مراجعه با هزینه‌هایی مواجه شود که بخش قابل‌توجهی از آن باید مستقیماً از جیبش پرداخت شود.

در سوی دیگر، بیمارستان‌ها نیز با مسئله‌ای جدی روبه‌رو هستند: ارائه خدمات امروز و دریافت پول آن در ماه‌های آینده. در شرایطی که قیمت دارو، تجهیزات پزشکی و هزینه‌های نیروی انسانی افزایش پیدا می‌کند، تأخیر بیمه‌ها در پرداخت مطالبات می‌تواند جریان نقدینگی مراکز درمانی را مختل کند.

۳۵ قرارداد بیمه‌ای؛ اما هنوز خبری از پول مطالبات سال ۱۴۰۳ نیست

در گزارشی که ۱۴ آبان ۱۴۰۵ از وضعیت بیمارستان‌های خصوصی منتشر شد، مدیر یک بیمارستان بزرگ در یکی از مراکز استان‌ها اعلام کرد این مجموعه با حدود ۳۵ بیمه پایه و تکمیلی، بانک و نهادهای دیگر قرارداد دارد، اما مطالبات سال ۱۴۰۳ خود را هنوز دریافت نکرده است.

این بیمارستان بیش از ۳۰۰ تخت و نزدیک به ۲۰ اتاق عمل دارد. به گفته مدیر این مجموعه، درآمد بیمارستان صرف پوشش هزینه‌های جاری و پرداخت حقوق کارکنان می‌شود و مجموعه از نظر مالی با محدودیت مواجه است.

این نمونه نشان می‌دهد حتی داشتن قرارداد با تعداد زیادی بیمه‌گر نیز تضمینی برای دریافت به‌موقع مطالبات نیست. بیمارستان خدمات ارائه می‌کند، اسناد را به بیمه‌ها می‌فرستد و در انتظار تسویه می‌ماند؛ اما در این فاصله باید هزینه‌های خود را از منابع دیگری تأمین کند. …