رمزگشایی از رفتار واشنگتن با نظریه «سیگنالینگ»

اما نظریه‌ها چه می‌گویند؟ برای پیش‌بینی و تحلیل تحولات بین‌المللی می‌توان به نظریه‌های متفاوتی توسل جست. یکی از این نظریه‌ها نظریه «سیگنالینگ» یا «علامت‌دهی» است که در حوزه‌های متفاوتی از جمله در روابط بین‌الملل کاربرد دارد. این نظریه چیست و چه ویژگی‌هایی دارد؟ آیا می‌تواند جنگ را پیش‌بینی کند؟ نکته قابل‌ذکر این است که در این یادداشت کوتاه هدف تبیین علمی یک نظریه خاص و کالبدشکافی عناصر آن نظریه نیست، بلکه فقط «عناصری» از نظریه‌ها برای طرح دیدگاه به شکل موجز و مختصر استخراج شده و از آن برای تبیین شرایط ایران استفاده شده است. سیگنالینگ چیست؟

«سیگنالینگ» یعنی فرستادن یک پیام یا انجام یک اقدام ملموس برای انتقال اطلاعات به طرف مقابل، به‌طوری‌که طرف مقابل رفتار خود را بر اساس آن پیام تغییر دهد. «کانلی»، «سرتو» و دیگران بر این باورند که این نظریه سناریوهایی را توصیف می‌کند که در آنها، فرستندگان علامت، سیگنال‌های قابل‌مشاهده‌ای ارسال می‌کنند که حاوی اطلاعاتی معتبر درباره ویژگی‌های غیرقابل‌ مشاهده است. هنگامی که تصمیم‌گیرندگان از اطلاعات ناقص یا ناکافی برخوردارند، این علائم می‌توانند به آنها در اتخاذ تصمیمات بهتر یاری رسانند (Connelly, Certo, Reutzel, DesJardine, Zhou, ۲۰۲۴). این استراتژی در شرایطی به‌کار می‌رود که «عدم تقارن اطلاعاتی» وجود دارد؛ یعنی یک طرف «معامله» یا «منازعه»، اطلاعاتی دارد که طرف دیگر از آن بی‌خبر است. این علامت‌دهی باید «معتبر» باشد، یعنی بلوف یا ادعای توخالی نباشد؛ به‌طوری‌که گیرنده علامت اطمینان یابد که فرستنده در اقدام خود جدی است. …