«عمو کتابی» کتاب می‌برد و امیـد می‌کارد

مرجان قندی،گروه گزارش:  «روستای «شحنه» یزد، جای دنج و باصفایی است؛ همان‌جا که قرار بود به همت دهیاری، بساط کتابخانه سیار را پهن کنیم؛ با برنامه‌هایی مثل قصه‌گویی، شعرخوانی، مسابقه و معرفی کتاب برای بچه‌ها. ماشین را آماده‌ کرده بودم و منتظر بچه‌ها بودم که قبل از آنها پیرمردی با دستانی پینه بسته و چهره‌ای آفتاب‌سوخته و کیسه‌ای زرد رنگ پر از علوفه بر دوش، جلوی ماشین ایستاد. خیره شده بود به کتاب‌ها؛ نگاهی روبه من کرد و گفت:«من هم می‌توانم این کتاب‌ها را ورق بزنم؟» با لبخندی از سر شوق گفتم:«آمده‌ام اینجا برای همین!» کتابی برداشت و شروع کرد به تورق. فهمیدم کتاب‌های کودک بیشتر توجهش را جلب کرده؛ حسرتی در چهره‌اش پیدا شد که از آه کشیدنش معلوم بود. نمی‌دانم، شاید داشت به دوران کودکی‌اش فکر می‌کرد و پیش خودش می‌گفت:«کاش ما هم در کودکی به چنین کتاب‌هایی دسترسی داشتیم...» به او گفتم: «هنوز هم دیر نیست!» پرسید:«می‌توانم این کتاب را با خودم ببرم؟» این‌بار ذوق‌زده گفتم:«بله، البته!» و این‌گونه شد که اولین کتاب این سفر، کاملاً اتفاقی به دستان پینه‌بسته او سپرده شد؛ در همین حال بچه‌ها از راه رسیدند و دور ماشین جمع شدند.» اسماعیل دبستانی، مردی که بچه‌ها او را «عمو کتابی» صدا می‌کنند؛ کتابدار باتجربه‌ نهاد کتابخانه‌های عمومی استان یزد است که شانزده سال از عمر کاری‌اش را در مسیر کوچه‌ها و روستاها گذرانده است. او که فارغ‌التحصیل کارشناسی کتابداری از دانشگاه شیراز است، سال‌هاست دغدغه‌ رساندن کتاب به دست کسانی را دارد که دسترسی کمتری به کتابخانه‌های ثابت دارند. …