کودکان از دعوت به سینما تا اخراج دسته‌جمعی!

جوان آنلاین: ایران روزگاری نه‌چندان دور و در دهه شصت شمسی، مصادف با سال‌های ابتدایی انقلاب اسلامی، نزدیک به ۱۵ سال - یعنی تا نیمه دهه هفتاد - سکاندار سینمای کودک در جهان بود و سینمای ایران را بیشتر با آثار کودک و نوجوان می‌شناختند، اما در سیری سریع و باورنکردنی، سینمای ایران به‌تدریج و به‌طور تقریباً کامل از زیر بار این جایگاه شانه خالی کرد و صرفاً به سینمای بزرگسال اصالت داد. آن سوی مرز‌ها، اما موضوع برعکس بود و صنعت سینما جایگاه کودک را درک کرده بود و این قشر آینده‌ساز را در کانون توجه قرار می‌داد. حالا دیگر در گستره جهان و به‌ویژه هالیوود، پویانمایی و سینمای کودک دستخوش یک دگرگونی ساختاری و استراتژیک شده بود. اگر در دهه‌های گذشته انیمیشن‌ها صرفاً یک ژانر فرعی برای سرگرم کردن کودکان در تعطیلات آخر هفته بودند، امروز این آثار به ستون فقرات اقتصاد سینما و اصلی‌ترین نیروی محرکه بازگشت مخاطب به سالن‌های سینما تبدیل شده‌اند. در گزارش پیش‌رو تا حدی به کنکاش درباره دلایل کمرنگ شدن سینمای کودک و به‌تبع آن مخاطب کودک در سینمای ایران می‌پردازیم و این وضعیت را با سینمای هالیوود و جهان که بیش از یک دهه است مخاطب خود را در میان سنین پایین جست‌و‌جو می‌کند، مقایسه می‌کنیم. 

 

 سهم کودکان از گیشه و رکورد‌های تاریخی

در سال‌های اخیر، به‌ویژه پس از ظهور پلتفرم‌های استریم، پویانمایی‌ها به شکلی بی‌سابقه صدر جدول پرفروش‌ترین‌های هالیوود و جهان را فتح کرده‌اند. آثاری مانند «درون و بیرون ۲» با فروش نزدیک به ۱، ۷ میلیارد دلار و شکستن رکورد پرفروش‌ترین انیمیشن تاریخ، یا فیلم «برادران سوپر ماریو» با بیش از ۱، ۳۶ میلیارد دلار، یا «مینیون‌ها و من نفرت‌انگیز ۴»، نشان دادند که انیمیشن‌ها دیگر فقط فروش‌های متوسط ندارند، بلکه از پرفروش‌ترین ابرقهرمانی‌ها و اکشن‌ها نیز سبقت گرفته‌اند. 

 سهم پایدار از ۱۰ فیلم برتر سال

تا پیش از دهه ۲۰۱۰، شاید در طول یک سال تنها یک یا دو اثر پویانمایی در میان ۱۰ فیلم پرفروش سال قرار می‌گرفتند، اما امروزه در بسیاری از سال‌ها سه تا چهار فیلم از ۱۰ فیلم برتر گیشه جهانی، انیمیشن یا فیلم‌های خانوادگی کودک هستند. 

 گذشتن از مرز فقط کودک …