چاه خائنان منتظر دشمن جدید کریستیانو رونالدو!

به گزارش ورزش سه، سال‌ها مقصر جلوه دادن کریستیانو رونالدو در ناکامی تیم‌هایش، از رئال و یوونتوس و یونایتد گرفته تا النصر و تیم ملی پرتغال، پرده‌ای از دود بود برای مخفی کردن ضعف‌های ساختاری باشگاه‌ها. در جنگهای نظامی برای گمراه کردن دشمن از نارنجک‌های دودزا برای گمراه کردن استفاده می‌شود و متهم کردن رونالدو دقیقا همین دودی بود که برای گمراه کردن افکار عمومی ایجاد می‌شد. تاریخ حالا که کریستیانو از تیم ملی پرتغال کناره‌‌گیری کرده دارد آن دروغ‌ها را برملا می‌کند.

رونالدو سالها در تیررس زهرآلودترین انتقادها بود. هر زمان که تیمی که او برایش بازی می‌کرد زمین می‌خورد، انگشت اتهام بلافاصله به سمت او نشانه می‌رفت، حضورش ساده‌ترین توجیه برای توجیه هر بحرانی بود و رفتنش، نسخه‌ای جادویی برای بازگشت آرامش.

به او برچسب خودخواهی زدند و گاهی حتی انبوه گل‌هایش را نشانه‌ای از اختلال در کار تیمی دانستند. ستاره پرتغالی در بحران‌هایی مجرم معرفی شد که خودش نقشی در آنها نداشت.

در این یادداشت می‌خواهیم مروری داشته باشیم بر ایستگاه‌های بزرگ دوران فوتبال او تا واقعیت مشخص شود. تیم‌هایی که رونالدو آنها را ترک کرد اگرچه همه با خاک یکسان نشدند، اما بدون استثنا وارد دوره‌هایی فرسایشی و سراسر افت، بی‌ثباتی و بازسازی‌های پرهزینه شدند. این واقعیتی غیرقابل انکار است: رونالدو صرفا یک ماشین گلزنی نبود، او در ترکیب چنان وزنه مهمی بود که پر کردن جای خالی‌اش ناممکن بود.

رئال مادرید: حفره‌ای به وسعت ۴۵۰ گل

دوران حضور در مادرید درخشان‌ترین فصل زندگی حرفه‌ای او بود. خریدی رکوردشکن از منچستریونایتد که به بهترین گلزن تاریخ رئال تبدیل شد. کریس در ۹ فصل، ۴۳۸ بازی رسمی انجام داد، ۴۵۰ بار تور دروازه حریفان را لرزاند و ۱۶ جام قهرمانی شامل ۴ لیگ قهرمانان اروپا، ۲ لالیگا، ۲ کوپا دل ری، ۳ سوپرجام اروپا، ۳ جام باشگاه‌های جهان و ۲ سوپرجام اسپانیا را برای رئال فتح کرد.

وقتی رونالدو در تابستان ۲۰۱۸ راهی تورین شد، فاجعه فقدان گل‌های او دهان باز کرد. رئال مادرید فصل ۱۹-۲۰۱۸ را بدون حتی یک جام بزرگ به پایان رساند و با شکست تحقیرآمیز ۴ بر ۱ مقابل آژاکس در سانتیاگو برنابئو از چمپیونزلیگ کنار رفت. مادرید هرچند سال‌ها بعد دوباره سرپا شد و جام‌ها را فتح کرد، اما پر کردن آن خلأ خط حمله سال‌ها طول کشید. …