«ارتورکسیا»؛ وقتی بشقاب غذا زندگی‌تان را گروگان می‌گیرد

بر خلاف اختلالات خوردنی مثل بی‌اشتهایی عصبی که هدف بیمار لاغری مفرط و تناسب اندام بر اساس استانداردهای بیرونی است، در ارتورکسیا هدف بیمار «سالمِ مطلقِ» دست‌نیافتنی است. او خودش را کارآگاه مواد غذایی می‌داند که باید از ورود کوچک‌ترین ماده‌ای که خودش آن را سمی، فرآوری‌شده یا ناسالم می‌داند، به درون بدن جلوگیری کند.

او پیش از رفتن به مهمانی به این فکر می‌کند که روغن پخت‌وپز میزبان چیست، آیا سبزیجات استفاده‌شده ارگانیک و بدون سموم دفع آفات بوده‌اند، یا نمک و ادویه‌های به کار رفته استانداردهای سخت‌گیرانه او را تامین می‌کنند یا نه. در نهایت، یا قید مهمانی را می‌زند و ترجیح می‌دهد در خانه‌اش بماند تا کنترل آشپزخانه‌اش را از دست ندهد، یا اگر برود، با ظرفی از غذای دست‌ساز خودش در گوشه‌ای می‌نشیند، به بشقاب دیگران با نگاهی آمیخته با قضاوت و اضطراب نگاه می‌کند و از درون درگیر عذاب وجدانی فلج‌کننده است.

این تصویر، واقعیت ملموس زندگی کسانی است که وسواس افراطی به تغذیه سالم، زندگی‌شان را به گروگان گرفته است.

ساعت‌های متمادی از روز صرف خواندن ریزترین برچسب‌های روی بسته‌بندی مواد غذایی، جست‌وجو در وب‌سایت‌های مختلف، یا برنامه‌ریزی برای خرید اقلامی می‌شود که تهیه آن‌ها گاهی هزینه‌های سرسام‌آوری به اقتصاد فرد تحمیل می‌کند.

عوارض این وسواس اما به مرور زمان ابعاد وحشتناکی به خود می‌گیرد که نخستین قربانی آن، سلامت روان است.

فرد مبتلا به تدریج ارتباط خود را با دنیای بیرون قطع می‌کند. از آنجا که قوانین ذهنی او درباره غذا روزبه‌روز سخت‌گیرانه‌تر و محدودتر می‌شود، رستوران‌ها، کافه‌ها و سفرها به مناطق ناشناخته از دایره زندگی‌اش حذف می‌شوند. …