ایران، گفتمان اصلی طیف‌های تازه سیاسی

هفت صبح |‌ بهزاد نبوی از چهره‌های سرشناس اصلاح‌طلب و رئیس پیشین جبهه اصلاحات ایران به تازگی گفته است که «محمدباقر قالیباف در جریان مذاکراتی که منجر به امضای تفاهمنامه شد نقش خیلی خوبی داشته است. لازم نیست هر کسی که نقش خوبی دارد اصلاح طلب باشد، یک اصولگرا می‌تواند در جایی نقش خوبی داشته باشد». او همچنین مطرح کرده که «آقای قالیباف هیچ‌وقت نگفته من اصلاح‌طلب هستم یا ما آقای قالیباف را اصلاح‌طلب نمی‌دانیم. همه اینها کسانی هستند که در مقاطعی حرکت‌هایی انجام می‌دهند که ما آن حرکت‌ها را تأیید می‌کنیم».

 

این سخنان نبوی از نظر سیاسی بسیار مهم به نظر می‌رسد زیرا جدا از حمایت آشکار او از قالیباف، سخنش یک معنای ثانویه نیز دارد؛ آنکه اکنون مانند سابق خط‌کشی روشنی میان اصلاح‌طلبان و اصولگرایان وجود ندارد و هر فردی که بتواند در جهت منافع ملی گامی بردارد –فارغ از جبهه سیاسی‌اش- می‌تواند مورد حمایت قرار بگیرد؛ امری که در گذشته شاهدش نبودیم. شاید این شرایط تازه محصول وضعیت جنگی باشد زیرا حالا آنچه برای همه مهم می‌نماید، خروج از بحرانی است به نام جنگ یا سایه مداوم جنگ و در برای خروج از این شرایط اگر قالیبافِ اصولگرا نیز اقدامی مثبت کند می‌تواند مورد حمایت اصلاح‌طلبان قرار بگیرد و بالعکس اگر اصلاح‌طلبی موضعی در جهت حفظ منافع ملی بگیرد، با استقبال اصولگرایان مواجه می‌شود که این همگرایی هم سازنده است و هم تأمین‌کننده مصالح و منافع ملی.

 

اما فرای این مسئله به نظر می‌رسد برداشته‌شدن خط‌کشی‌های مرسوم ناشی از تفاوت اقتضائات سیاسی نیز می‌تواند باشد؛ به نحوی که از یک‌سو دو جریان اصلی سیاسی به همراه طیف موسوم به اعتدالی نتوانسته‌اند مانند سابق جامعه را نمایندگی کنند؛ این شرایط صرفا معطوف به دوران جنگ نیست و پیش از این و مشخصا در جریان انتخابات ریاست‌جمهوری 1403 مشاهده کردیم با وجود شکل‌گیری دوقطبی پزشکیان-جلیلی اما در دور اول مشارکت بیش از 40 درصد نرفت و در دور دوم انتخابات با وجود آنکه تنها دو نامزد در صحنه حاضر بودند مشارکت به حدود 50 درصد رسید؛ آن هم با احتساب آراء باطله و رأی‌های سفید.

  …