نوش دارو برای درختان چیتگر

رویا ۴۰ سال است که ساکن غرب تهران است، خودش را همسایه چیتگر معرفی می‌کند. از روزهایی می‌گوید که حتی در اطراف محل سکونتش مدرسه‌ای نبوده، اما درختان بودند: «من خیلی سال است که ساکن غربم، آن روزها نه خبری از این بلندمرتبه‌سازی‌ها بود و نه برج‌ها، همه ساختمان‌ها دو، سه‌طبقه بودند. هرچه این برج‌ها آمدند، وضعیت منطقه تغییر کرد.» او از روزهایی می‌گوید که دوستان و آشنایانش از مناطق مختلف تهران به عشق سیاحت از چیتگر می‌آمدند، اما آخرین بار یکی از دوستانش بعد از تماشای چیتگر اشک ریخته، گویی باور نمی‌کرده که چیتگر لخت و بدون درخت باشد.

سازمان جنگل‌ها و مراتع در سال ۴۲ پارک جنگلی چیتگر را احداث کرد. همان زمانی که سیاست‌های کنترل مهاجرت به شهرهای بزرگ اجرا می‌شد. توسعه چیتگر تا سال ۴۸ طول کشید. بعد از انقلاب ۵۷، چیتگر به شرکتی وابسته به بنیاد شهید واگذار شد و در ادامه به‌دلیل ضعف عملکرد سازمان پارک‌ها و فضای سبز شهر تهران، متولی بوستان چیتگر شد. از سال ۷۸ و پس از شکل‌گیری منطقه ۲۲، این پارک جزو اراضی این منطقه، زیر نظر شهرداری منطقه ۲۲، اداره و نگهداری شد.

رویا مرداد امسال کارزاری برای جلوگیری از خشکاندن درختان چیتگر ایجاد کرد، زمانی که نظرش به حصارها جلب شده بود: «از اتوبان همدانی کاملاً مشخص بود، درختان کم می‌شدند، ویدئوهای آن هم به‌مرور زمان منتشر شد.»

او در کارزار «درخواست جلوگیری از خشکاندن پارک چیتگر» نوشته: «بخشی از قسمت‌های شمالی آن تبدیل به منطقه دولتی گردیده است. بسیاری از قسمت‌های شمالی، غربی و به‌ویژه شرقی آن را زمین‌خواران تصاحب کرده و برج‌های سر به فلک کشیده علم کرده‌اند. گویا دیگر در اطراف تهران زمین نایاب است و این روند همچنان ادامه دارد. اما اکنون این پارک ارزشمند که یکی از بزرگ‌ترین ریه‌های تنفسی تهران محسوب می‌گردد، از بیماری رنج می‌برد و به بهانه کم‌آبی در حال نابودی است.»

  خروج ۲۵ هزار اصله درخت آلوده از چیتگر

  …