«شرلوک هولمز» چگونه خلق شد؟

به گزارش ایسنا به نقل از سایت منتال فلاس، ادگار آلن پو در سال ۱۸۴۱ داستان «قتل‌های خیابان مورگ» (The Murders in the Rue Morgue) را منتشر کرد و گونه داستان کارآگاهی را از هیچ بنا نهاد: کارآگاهی آماتور و نابغه به نام «سی. اوگوست دوپن»، دوستی معمولی که راوی ماجراست و نیروی پلیسی که در حل معما درمانده شده و قتل در اتاقی که هیچ‌کس امکان ورود یا خروج از آن را نداشته است.

آرتور کانن دویل که ۱۸ سال پس از پو متولد شد، هرگز منکر الهام گرفتن از آثار او نشد. او در زندگی‌نامه‌ خود (منتشرشده در سال ۱۹۲۴) و در همان بخشی که به انتخاب نام «شرلوک هولمز» می‌پردازد، نوشت: «کارآگاه استاد و چیره‌دست پو، یعنی آقای دوپن، از دوران کودکی یکی از قهرمانان من بود.» اما آنچه در آن جمله ناگفته مانده، فهرست دقیق و جزئیات این تاثیرپذیری است. در اینجا به چگونگی تاثیرپذیری این نویسنده‌ بریتانیایی از آن شاعر آمریکایی می‌پردازیم.

الهامی که کانن دویل از داستان‌های «دوپن» گرفت

پو راوی غیر از قهرمان اصلی را ابداع کرد: او اسمی ندارد، به‌طور تصادفی در کتابخانه‌ای گمنام در خیابان مونمارتر با دوپن آشنا می‌شود و هزینه خانه رو به زوالی را که در فوبورگ سن ژرمن مشترکا دارند، می‌پردازد.

آقای واتسن، همراه و دوست هولمز نیز چنین ویژگی‌هایی دارد. دویل ساختن آن شخصیت را چنین توصیف می‌کند: «هولمز نمی‌توانست از شاهکارهای خودش بگوید، بنابراین باید یک رفیق معمولی به‌عنوان مکمل داشته باشد.» او در زندگی‌نامه خودنوشتش می‌نویسد: «یک مرد عمل تحصیل‌کرده که هم بتواند در شاهکارها شرکت کند و هم آنها را روایت کند. اسمی بی‌روح و آرام برای این مرد بی‌تکلف؛ واتسون نام مناسبی برای این شخصیت بود.»

دومین الهام درونمایه رقابت کارآگاه‌ها با پلیس‌ها است. دوپن پس از اینکه پلیس پاریس نتوانست قتل‌های خیابان مورگ را حل کند، راز جنایت را کشف می‌کند و به دوستش می‌گوید: «چرا دوست ما، رئیس پلیس، تا حدودی بیش از آنکه عمیق نگاه کند، حیله‌گری می‌کند؟» و از شکست دادن او در قلعه خودش راضی است. دوپن دوباره در داستان «نامه ربوده‌شده» (The Purloined Letter)) رئیس پلیس را شکست می‌دهد؛ جایی که پلیس به مدت یک هفته اتاق به اتاق را جست‌وجو می‌کند در حالی که سند در یک قفسه مقوایی روی طاقچه بالای شومینه آویزان است. …