سقوط یک مجسمه مشهور به دست مردم / فراموشی مشهور ترین بانوی میدان انقلاب (+صدا)

عصر ایران ؛ علی نجومی ــ  زمان حوالی میانه دهه 1350 

نصیر کارگر کوره پزخانه به دیوار کوره تکیه داده بود نه از خستگی که از درماندگی. عذرش را از کوره پزخانه خواسته بودند. نادرخان سرکارگر آن جا گفته بود نصیر دیگر مثل سابق فرز نیست. دست هایش سنگین شده بودند و نفس اش هم دیگر انگاری بالا نمی آید. 800 تومن به نصیر داده بودند و حساب بی حساب.

حالا نصیر که غیر از قالب گیری خشت های گلی کاری بلد نبود چشماش رو دوخته بود به طاق آسمان. آسمون تابستان در این دم غروب برایش از همیشه بی ستاره تر بود. سرفه ها هم امانش را بریده بودند چند دقیقه یک بار مسلسلی پشت سر هم حمله می کردند و دستمال را جلوی دهنش می گرفت و گاهی خون هم بالا می آورد. سینه اش بدجوری می سوخت. ولی چاره چه بود باید آن شب به خانه می رفت و به زهرا حقیقت را می گفت.

پادکست را این‌جا بشنوید

صاحبخانه از خدا بی خبر و رفیق شفیق

چند روزی که گذشت صاحبخانه به گوشش رسید خبر. آمد در خانه به خود نصیر گفت با این وضع بیکاری اگر آخر برج اجاره اش آماده نباشد اثاثش را خواهد ریخت وسط کوچه.  زهرا خانوم هم بنده خدا افتاد به اصرار که برگردند ولایت شون سبزوار. باز هم سر زمین فعلگی بکنند.

اما نصیر حاضر به بازگشت به سبزوار نبود او با هزار امید و آرزو برای خودشان و سه فرزندشان به تهرون آمده بود حالا دست از پا درازتر بگردد ولایت که چی. طعنه و کنایه هم ولایتی ها را بشنود.

جواب نصیر یک کلام بود: نه

اما کار خدا هم بی حکمت نیست یک هفته بعد از تهدیدات صاحبخانه از خدا بی خبر حبیب آقای ساعتچی که مدتی بود با نصیر آشنایی پیدا کرده بود آمد به نزد نصیر و پیشنهادی به او داد از این قرار که دور میدان 24 اسفند (انقلاب فعلی) در مقابل یک ساختمان آپارتمان مسکونی دکه ای است که مستاجرش قصد رفتن دارد. صاحب دکه از دوستان حبیب آقا بود. حرف حبیب آقا این بود اگر نصیر راضی باشد. او حاضر است دکه را خوراکی ها و سیگار و از این جور اقلام پر کند. نصیر هم اگر کارش بگیرد که می گیرد بعد از یکی دوبار خالی و پر شدن اجناس، طلب حبیب آقا را بدهد و باقی ماجرا.

لبخند روی لبان نصیر نشست. صورتش باز شد بعد از مدت ها جایش را با لذت تمام نوشید. خدا پدر حبیب آقا را بیامرزد. سیگار هما و آغاز کار …