در جهان امروز، برنامههای توسعه بهتدریج جای خود را به استراتژیهای توسعه دادهاند. دلیل این تغییر، تحولاتی است که در ساختار اقتصاد کشورها رخ داده است. در دهههای اخیر، بخش خصوصی در اقتصادها بسیار فعالتر از گذشته شده و تخصیص منابع صرفا در اختیار دولت نیست. در چنین شرایطی، دولتها بهجای آنکه تمام منابع و فعالیتهای اقتصادی را مستقیما مدیریت کنند، راهبردهای توسعه را تعیین میکنند و از طریق ضوابط تامین اعتبار و سایر امکاناتی که در اختیار دارند، سرمایهگذاریهای بخش خصوصی را هدایت میکنند. برای درک تفاوت الگوهای توسعه در جهان، میتوان سه تجربه فرانسه، آلمان و چین را بررسی کرد؛ این سه کشور، هرکدام شیوه متفاوتی برای تعیین استراتژی توسعه و هدایت فعالیتهای اقتصادی در پیش گرفتهاند.
در آلمان، دولت راهبردهای توسعه را از طریق هماهنگی با مقامات محلی، سندیکاها، اتحادیهها و بخش خصوصی دنبال میکند. در این الگو، استراتژی توسعه از بالا به پایین اعلام نمیشود، بلکه بخش خصوصی نیز در فرآیند تعیین و تدوین آن مشارکت دارد. حضور بخش خصوصی، اتحادیهها، سندیکاها و دولتهای محلی در این فرآیند موجب میشود اقتصادی صادراتمحور مانند اقتصاد آلمان، با توجه به ظرفیتهای بازار و تحولاتی که هر سال در آن رخ میدهد، برنامه و استراتژی توسعه متناسب با همان سال را تدوین کند. این الگو به آلمان امکان داده است از ظرفیتهای اقتصادی خود بهخوبی استفاده کند و میان برنامههای دولت و فعالیتهای بخش خصوصی تضادی بهوجود نیاید. …

بازار



















































































































![[شجاعالدین ابراهیمی] سرگرمیمان لگد زدن به آرزوهای باطل است](/news/u/2026-11-11/ettelaat-15flw.jpg)
![[حجتاله مرادخانی] صنایعدستی و آینده جمعیت روستایی ایران](/news/u/2026-11-11/ettelaat-czzjf.jpg)








































![[شجاعالدین ابراهیمی] وجدانهای گندآگند، اعتقادات گیجآگیج](/news/u/2026-11-09/ettelaat-hh240.jpg)



