لمس رویا؟

عقربه‌های ساعت به سرعت در حال نزدیک شدن به ۱۹ نوامبر ۲۰۲۶ (۲۸ آبان‌ماه) هستند؛ شبی که قرار است آسمان بانکوک، پایتخت تایلند، با ستاره‌های درخشان فوتبال آسیا روشن شود. مراسم برترین‌های سال کنفدراسیون فوتبال آسیا (AFC)، همیشه آوردگاهی برای تاج‌گذاری پادشاهان قاره کهن بوده است. اما امسال، در میان تمام زرق و برق‌ها و کت‌وشلوارهای دوخته‌شده برای ستارگان، یک نام برای فوتبال ایران ضربان قلب‌ها را تندتر می‌کند؛ علیرضا بیرانوند. پسرکی که روزگاری در خیابان‌های تهران با رویای ایستادن درون دروازه تیم ملی می‌خوابید، حالا در ۳۴‌سالگی، در قامت یک ستاره، نامش در میان سه نامزد نهایی کسب عنوان مرد سال فوتبال آسیا می‌درخشد. شاید به خاطر رفتارهای بیرو بیرون از زمین، خیلی‌ها دل خوشی از او نداشته باشند اما اتفاق اخیری که برای او رخ داده، یک خبر ساده نیست؛ این یک حماسه است، روایتی از سقوط نکردن، جا نزدن و دوباره برخاستن.

برای درک بزرگی کاری که بیرانوند کرده، باید به هفت سال پیش بازگردیم. سال ۲۰۱۹، علیرضا در اوج جوانی و پس از درخشش‌های خیره‌کننده‌اش، به جمع سه نامزد نهایی راه یافت. آن روزها، همه منتظر بودند تا نام او از پاکت خارج شود، اما تقدیر بازی دیگری در سر داشت و توپ طلا از میان انگشتان کشیده او لیز خورد. خیلی‌ها فکر می‌کردند آن شب، پایان رویای بزرگ بیرو برای فتح این جایزه فردی بود. در فوتبال بی‌رحم امروز، کمتر بازیکنی می‌تواند هفت سال بعد، دوباره خود را به قله بازگرداند. 

حضور نام فدراسیون فوتبال ایران در بخش جایزه ویژه رئیس AFC برای فوتبال پایه، بیشتر به یک شوخی تلخ شبیه است. در کشوری که باشگاه‌های لیگ برتری‌اش حتی از داشتن یک زمین چمن و تمرین استاندارد برای آکادمی‌های خود محروم‌اند، دریافت یا حتی نامزدی چنین جایزه‌ای توهینی آشکار به مفهوم توسعه است …