بخش کشاورزی بزرگترین مصرفکننده آب در این استان است. آبی که کشاورزان از زیر زمین بیرون میکشند در مزرعهها و باغها اغلب به شیوههای سنتی و با هدررفت بالا مصرف میشود؛ این الگوی پرخسارت بهرهبرداری در کنار زنجیرهای از اتفاقات دیگر از جمله توسعه صنعتی استان بدون حساسیت بالا نسبت به ظرفیت منابع آبی، منجر به آن شده که با ناترازی آب مواجه شویم آنچنان که در چند سال گذشته حتی تامین آب آشامیدنی شهرهای بزرگ از جمله کرمان هم به خصوص در تابستان با چالش مواجه شده است.
اگرچه تا پیش از این، انگشت اتهام درباره بحران کمآبی بیشتر به سمت اقلیم و خشکسالی و کمبارشی استان بود اما در سالهای اخیر همگان متفقالقول شدهاند که بحران کمآبی در کرمان فقط بهخاطر خسّت آسمان نیست بلکه بخش زیادی از آن انسانساز است. تالاب جازموریان در جنوب کرمان که زمانی به انبار علوفه ایران معروف بود
با پذیرش مسئولیت بهرهبرداران منابع آبی در بروز این بحران و تسلیم در برابر کمبارشی که ویژگی این منطقه کویری از ایران است، راهکارها هم به سمتی رفت که با این وضعیت سازگار شویم.
سازگاری با کمآبی که از اواخر دهه ۹۰ خورشیدی در کشور رواج یافت در واقع یک تغییر پارادایم به سمت مدیریت تقاضا و پذیرش کامل این واقعیت بوده که منابع محدود است و باید الگوی مصرف متناسب با این منابع محدود تنظیم شود.
بهدنبال این تغییر رویکرد، سند ملی سازگاری با کمآبی در کشور تصویب شد تا به جای تلاش برای تامین آب بیشتر در پاسخ به تقاضاهای فزاینده به خصوص از سوی بخش صنعت و کشاورزی، کاهش مصرف و تطبیق با واقعیتهای اقلیمی در دستور کار قرار گیرد.
در این راستا، کارگروه ملی «سازگاری با کمآبی» با تصویب هیات دولت در سال ۹۶ و با مسئولیت وزیر نیرو و با عضویت روسای سازمانهای برنامه و بودجه، حفاظت محیط زیست و سازمان هواشناسی و وزرای جهاد کشاورزی، کشور و صنعت، معدن و تجارت تشکیل شد. …
